Vier jaar geleden werd Friso Emons niet geselecteerd voor de Olympische Winterspelen en dat deed hem pijn. De voorbereiding op de Spelen van 2026 verliep verre van vlekkeloos en opnieuw dreigde een enorme klap. Toch slaagde de 27-jarige Tilburgse shorttracker erin om zich te plaatsen. En dat in een jaar zonder A-status en daarbij behorende inkomen. “Er viel een last van mijn schouders.”

Het zag er een tijdje niet naar uit dat Emons met de Nederlandse shorttrackploeg mee zou gaan naar de Olympische Winterspelen. De eerste twee wereldbekers dit seizoen was hij er namelijk niet eens bij, als enige van de huidige selectie. “Het viel een tijdje mijn kant niet op. Topsport is dan heel hard.”

Opgeven staat niet in het woordenboek van de Tilburger en dus besloot hij er een tandje bij te doen. “De Olympische Spelen is al een droom sinds mijn jeugd. Dat het even tegenzat, was voor mij geen reden om mijn kop te laten hangen. Het zorgde juist voor extra motivatie. Ik heb mezelf goed achter de oren gekrabd, want zo wilde ik na vier jaar hard werken niet eindigen. Samen met de coaches maakte ik een duidelijk plan.”

De daaropvolgende wereldbekerwedstrijd zag het er veel positiever uit. Uiteindelijk kwalificeerde Emons zich voor de Spelen en mocht hij mee met de selectie. “Het jagen op een ticket heeft me geholpen. Ik liet zien dat ze niet om me heen kunnen. Uiteindelijk gaat het om de resultaten en niet hoe ik er gekomen ben. Het voelt voor mij als revanche voor vier jaar geleden. Toen was ik heel goed bij selectiewedstrijden, maar werd ik niet meegenomen naar de Spelen.”

De weg richting Spelen was zwaar voor Emons. Niet alleen de onzekerheid of hij mee mocht, maar ook op financieel gebied. “Toen ik een jaar niet presteerde, raakte ik mijn A-status kwijt. Dat is best wel hard. Al ben ik er niet zo mee bezig, het heeft toch geen zin. Een inkomen voelt als hoofdzaak, maar in mijn carrière als topsporter is het bijzaak. Ik moet me namelijk focussen op sportieve prestaties. Ik hoop wel dat er door mijn prestaties iets gaat veranderen.”

Met de zenuwen valt het nog mee bij Emons. “Ik heb dat eigenlijk nooit dat ik heel nerveus ben. In Milaan laat ik alles op me afkomen, al voel ik dat er iets speciaals aankomt. Misschien dat ik dat wel een paar keer in mijn arm moet knijpen. Het is toch het toernooi waar iedereen zolang naar toewerkt.”

Op de 1.500 meter hoopt hij zich te plaatsen voor de A-finale. De kans is ook aanwezig dat hij mee mag doen met de teamaflossingswedstrijd (relay). Daarin is een medaille het doel. "Met mijn vorm zit het goed. Ik verwacht straks honderd procent te kunnen geven en er alles uit te halen.”