160 vrijwilligers zetten zich dag in dag uit in voor Wensambulance Brabant. Rian de Wit en Gerard Follon zijn twee van hen. “Bij sommige wensen laat ik ook weleens een traan en daar schaam ik mij helemaal niet voor.”

In de garage van Wensambulance Brabant hangt aan de muur een overzicht van alle dienstdoende ambulances. In de vijftien jaar dat de organisatie bestaat, zijn er twaalf wagens gebruikt om wensen van ongeneeslijk zieke mensen te verwezenlijken. Zoals die van Jacqueline Dapperen uit Berghem. Rian de Wit en Gerard Follon namen haar mee op pad naar haar laatste wens.

Gerard is bijna vanaf het begin betrokken als vrijwilliger. Als chauffeur haalt hij mensen op om hun laatste wens in vervulling te laten gaan. Het begon voor hem allemaal toen zijn schoonzus ernstig ziek was en ook nog één wens had. Met een normale ambulance werd ze naar een voetbalveld gebracht waar ze nog een keer een wedstrijd kon kijken.

“Dat lijkt heel normaal voor de meeste mensen, maar dat was het voor haar niet. Ik heb gezien hoe erg zij ervan genoten heeft. Ze lag al heel lang op bed en op die dag vergat ze helemaal dat ze ernstig ziek was. Dat heeft mij aangezet om als chauffeur voor Wensambulance Brabant aan de slag te gaan."

Rian de Wit werkt bij een hospice en daar stond iemand van de Wensambulance. Dat is alweer veertien jaar geleden. “Ik heb me ingelezen en dacht: dit is echt iets voor mij. Ik vind het heel fijn om nog iets te kunnen betekenen op het laatste stukje. Dat is mooi om bij te zijn.”

Een wens die Gerard altijd bijblijft, is die van een 25-jarige jongen. “We begeleidden hem naar het afscheid van familie en vrienden. Mijn zoon had op dat moment dezelfde leeftijd. Dan komt het heel dichtbij.” Terwijl hij vochtige ogen krijgt, zegt hij: “Dan word je daar zelf ook weer emotioneel van. En dat mag ook, want daar ben je mens voor.”

Ook Rian vindt het niet erg als er tranen vloeien bij een wens. “Dat mag. Je wordt er rijk van in je hart. Het is echt heel mooi.” Zij denkt terug aan een wens van een ernstig zieke collega. “Zij wilde graag naar zee, want ze kwam uit Zeeland. Ik vond het heel fijn om dat met haar en haar familie te mogen doen. Heel blij dat ik mee was. Dat vergeet ik nooit meer.”

Mooie dag bezorgen
Beiden komen op een kwetsbaar moment in iemands leven. Toch kijken zij daar zelf anders naar.
“Aan de situatie kan ik niks veranderen. Ik kan er wel voor zorgen dat die mensen een prachtige dag beleven. We gaan er altijd open in en het moment zelf bepaalt het gedrag en wat we met de mensen gaan doen”, legt Gerard uit.

Afscheid nemen
Als de wens is vervuld, brengen Gerard en Rian de wensvrager weer naar huis. Maar wat zeg je dan tegen iemand die niet lang meer te leven heeft? Gerard: “In het begin weet je niet goed wat je moet zeggen. Maar ik heb het geleerd van een verpleegkundige. Ik zeg altijd dat ik het heel fijn en prachtig vond om bij die wens aanwezig te mogen zijn."

Wensambulance Brabant viert dit jaar haar vijftiende verjaardag. Daarom de komende tijd een reeks verhalen over wat ze allemaal doet.