Wensambulance Brabant vervult allerlei wensen van mensen die niet lang meer te leven hebben. Zanger John de Bever maakte al verschillende keren mee dat mensen nog één keer naar zijn concert wilde. Hoe is dat voor hem om mee te werken aan deze wensen? 

“Jij krijgt die lach niet van mijn gezicht”, zingt John de Bever op een regenachtige avond in een feesttent in Prinsenbeek. Ondertussen gaan de confettikanonnen af terwijl Jacqueline Dapperen uit Berghem ligt te genieten. Vrijwilligers Gerard en Rian hebben haar met de Wensambulance meegenomen. Jacqueline ligt op een brancard en beleeft nog één keer een optreden van haar grote idool John de Bever.

Haar avond kan niet meer stuk als de Bossche volkszanger tijdens het concert het podium afgaat en haar hand vasthoudt tijdens een nummer. “Ik heb het een paar keer meegemaakt dat mensen met de Wensambulance mij nog één keer wilden zien voordat ze doodgaan. Ik zou zelf iemand anders willen zien dan John de Bever. Maar ik vind het alleen maar mooi. Het is een stukje waardering. Als je die mensen kunt helpen, doe je dat natuurlijk.”

Jacqueline werd verrast door John de Bever:

Zijn manager en man Kees Stevens weet van tevoren dat er mensen van de Wensambulance aanwezig zijn. John wil dat liever niet weten. “Ik laat het mij overkomen. Ik vraag dan aan die mevrouw: ben je niet bang om dood te gaan? ‘Nu ik jou zie, niet meer’, zegt ze. Daar sta je helemaal niet bij stil natuurlijk.”

Ook maakte De Bever een keer mee dat een ongeneeslijk ziek iemand in slaap viel tijdens een optreden. “Die dochters belden de volgende dag op dat ze niet meer wakker geworden was. Dat is ook apart.”

Een aantal weken na het optreden in Prinsenbeek kijkt Jacqueline met een fantastisch gevoel terug op haar wens. De kus van John was voor haar het hoogtepunt. In een video richt ze zich nog één keer tot de zanger: “Ik wil John nog een kus teruggeven en bedanken voor zijn kus. Misschien heeft die wel geholpen om mij te herstellen.”

Bij het zien van de video wordt John zichtbaar geraakt. “Ze zegt dat het geholpen heeft. Dan ga ik een loods afhuren in Tiel”, zegt hij met een lach. “Als ze het gevoel heeft dat ze hersteld is, is dat alleen maar fijn want dan houdt ze het langer vol. Ik geef die mevrouw een kus, want je gaat in korte tijd van zo iemand houden.”

John kan dit soort bijzondere momenten weer snel loslaten. “Ik neem het gelukkig niet mee, want het hoort bij het leven, hoe triest het ook is. Daarom zeg ik altijd: pluk de dag, want het kan zo afgelopen zijn.”

Wensambulance Brabant viert dit jaar haar vijftiende verjaardag. Daarom de komende tijd een reeks verhalen over wat ze allemaal doet.