Het is dinsdag precies vier jaar geleden dat Rusland Oekraïne binnenviel. Tatyana Pilyugina en haar dochter Anzhelika vluchtten op dat moment naar Nederland. "Soms wil ik naar huis, maar daar kan je niet leven", blikt Anzhelika (18) terug.

De eerste twee jaar nadat ze waren gevlucht naar Nederland vielen niet mee voor Tatyana en Anzhelika. Het leven in Nederland was anders dan in Oekraïne en er kwam ook een nieuwe taal bij kijken. "Dat was echt heel moeilijk", vertelt dochter Anzhelika, die inmiddels zowat vloeiend Nederlands spreekt.

Ingeburgerd
De Oekraïense dames kwamen vier jaar geleden in Veghel terecht en wonen sinds een jaar in Schijndel. "Het leven is nu echt veel beter. Ik studeer, heb Nederlandse vrienden en een Nederlands vriendje", vertelt Anzhelika met een glimlach op haar gezicht. Ze zit in Boxtel op het SintLucas en gaat -heel Nederlands- elke dag op de fiets naar school.

Voor Tatyana is Nederlands spreken nog moeilijk, maar ze kan het aardig verstaan. Net als haar dochter heeft ze haar weg gevonden in Brabant. "Ze werkt in Het Tramhuys in Schijndel en ze heeft hier hobby's, zoals paardrijden", vertelt Anzhelika namens haar moeder.

Familie in Oekraïne
Niet iedereen van hun familie vluchtte naar Nederland. "We hebben familie in Oekraïne. We proberen vaak met elkaar te praten, en ook te helpen, maar het is heel moeilijk voor ze. Het is erg koud in huis", vertelt Anzehelika. De familie woont in Kharkiv, een bekend oorlogsgebied. "Ik vind de oorlog echt vreselijk. Je kan er zomaar dood gaan. Het is moeilijk om te zien. Ik probeer niet veel nieuws te kijken, want ik word er echt verdrietig van."

Anzhelika vertelt dat ze het niet ziet gebeuren dat ze teruggaat naar Oekraïne. Haar moeder Tatyana zou misschien wel terug willen, mits de oorlog volledig stopt, maar dat zal heel lastig worden. "Mijn broertje was drie jaar toen hij hier kwam. Hij is nu 7. Hij leert goed Nederlands. Wat moet hij in Oekraïne als we teruggaan? Hij spreekt Oekraïens, maar kan het niet schrijven. Dus dat wordt alleen maar moeilijker", vertelt de dochter namens haar moeder, die dit hele antwoord gaf.

Beter leven
Na vier jaar oorlog ziet Anzhelika weinig hoop. "De oorlog gaat maar door. Ik hoop dat het stopt, maar ik denk het niet. Ik denk niet meer terug te gaan naar Oekraïne, het leven is hier echt beter."