“Ach, ik had best nog een paar maanden door willen gaan", zegt Nel Gulden (79) met een brede glimlach. Het typeert haar misschien wel het meest. Waar de meeste mensen al jaren van hun pensioen genieten, werkt de Sprundelse tot deze week nog gewoon in de thuiszorg. Vrijdag draait ze haar laatste dienst als verzorgende bij Thuiszorg West-Brabant (TWB). 

Rietje Roks (84) uit Sint Willebrord is één van de cliënten waar Nel al jaren over de vloer komt. “Nel is mijn steun en toeverlaat. Ze helpt mij met wassen en aankleden. En we drinken natuurlijk altijd even een bakje koffie samen. Ik vind het fijn om even met elkaar te kunnen buurten, want ik kom niet meer zoveel buiten”, vertelt Riet. 

Dat Nel op 79-jarige leeftijd nog dagelijks mensen verzorgt, is behoorlijk uitzonderlijk. Maar voor Nel voelt het heel normaal dat ze nog zo’n 25 tot 30 uur per week meedraait in het rooster. “Het is fysiek soms best zwaar werk. Maar zolang je een goede gezondheid hebt en vooral een goede rug, kun je het lang volhouden. Bovendien is iets wat je graag en met je hart doet nooit te veel.”

In de loop der jaren zag Nel de zorg veranderen. De werkdruk werd hoger en de tijd per cliënt korter. “Het stukje aandacht schiet er tegenwoordig weleens bij in terwijl dat juist heel belangrijk is. Even een praatje maken of gewoon alleen maar luisteren: mensen hebben méér nodig dan alleen zorg. Voor de cliënten waarmee je een band hebt opgebouwd, ben je ook een soort vertrouwenspersoon.”

Veel cliënten bij wie Nel langsgaat, zijn inmiddels een stuk jonger dan zijzelf. Volgens Nel hebben de mensen het leeftijdsverschil vaak niet eens in de gaten. “Ze zien mij niet als bijna 80-jarige. Ze zijn vooral blij dat ik ze kom helpen. Wanneer ik ze mijn leeftijd zeg, krijg ik altijd  mooie en bemoedigende reacties.”

Nel volgde bij haar werkgever verschillende cursussen. Ze klom daarmee op van huishoudelijke hulp naar verzorgende niveau 3. Op 1 maart heeft Nel er officieel veertig dienstjaren bij TWB op zitten en in augustus wordt ze tachtig: “Het is mooi geweest. De gezondheid van mijn man gaat achteruit en we willen de komende tijd nog van elkaar kunnen genieten.”

“Ze heeft het dik verdiend”, zegt Riet. “Nel staat altijd klaar en niks is haar te veel. Echt een hele lieve vrouw. Ik ga Nel zeker missen maar ik gun het haar van harte. Het mag zo langzamerhand ook wel wanneer je bijna tachtig bent. Wie doet haar dat tegenwoordig nog na?”

Stilzitten is Nel na haar pensionering niet van plan. Ze past wekelijks op haar achterkleinkind en ze fietst en wandelt nog regelmatig met de KBO (Katholieke Bond van Ouderen) waar ze lid van is. 

Over de vraag wat ze het meest gaat missen, hoeft Nel niet lang na te denken. “De gezelligheid met de cliënten en de saamhorigheid met mijn lieve collega’s. Aan de andere kant hoef ik nu nooit meer om zes uur mijn bed uit en mag ik eindelijk altijd lekker uitslapen.”