In het schemerige licht van de bossen van Riethoven is het vrijdagavond een komen en gaan van auto's. Als er eenmaal een parkeerplekje is gevonden, springen de kleintjes enthousiast van de achterbank, terwijl de volwassenen met tassen, kussens en dekbedden onder de arm richting het Polvokamp lopen. Al veertig jaar viert de familie Van Rhee hier hun paaskamp. Aan het gebouw is al die tijd niets veranderd, aan de hoeveelheid aanwezigen wel. Begon het in 1986 ooit bescheiden met dertig man, inmiddels bestaat de familie uit 211 mensen. 211!

Ergens begin vorige eeuw begon het ooit met een verliefd Brabants stelletje. Samen kregen ze veertien kinderen. Het onderlinge leeftijdsverschil was groot: toen de oudste dochter zwanger was, was er ook bij moeder nog een kleintje op komst.

En toen begon de familie pas echt te groeien. Er kwamen 38 kleinkinderen, 67 achterkleinkinderen en nu zijn er zelfs 30 achter-achterkleinkinderen. Dit jaar alleen kwamen er 5 baby's bij. En een flink deel van deze hechte familie viert al 40 jaar samen Pasen tijdens de reünie. 

122 kratten bier staan klaar, maar de flesjes staan nog allemaal keurig in de koelkast. "Om klokslag 8 's avonds uur luiden we de bel en dat is moment dat de kurk van de fles mag", zegt de 85-jarige Thea. "En tja, dan gaan we door tot in de kleine uurtjes." Zelf ziet ze haar bedje ook pas rond halftwee. "Maar er zijn er bij, die zien het weer licht worden", lacht ze. "Dan komen de kleintjes om zeven uur weer uit bed en zeggen ze: papa, ben jij al wakker? Nee, zegt papa dan, ik ga nu slapen."

Al die zussen, neven, tantes, broers, opa's en kleinkinderen, ze leiden eigen levens. Tegelijkertijd is er een oersterke verbondenheid. "We hebben hier de tijd om verhalen te delen, te lachen, bij te tetteren, door te zakken en plezier te maken", zegt Rosan, de dochter van Thea. "Samen bij het kampvuur, fanatiek aan de jeu-de-boules, hilarische spelletjes en je handen stuk klappen bij de kinderplaybackshow."

Maar ook met z'n allen aan de tomatensoep, gemaakt door de oma's. Vrijdagavond staan er al twee gigantische soeppannen op het vuur te pruttelen. Daarna haalt iedereen een frietje en snacks bij de frietkraam die voor de gelegenheid is ingehuurd. "Er gaat met gemak dertig kilo friet doorheen", aldus de frietbakker die verwoed probeert de bestellingen bij te houden. 

De rest van het weekend wordt er gekookt door de keukenploeg. Joep zwaait de scepter, hij had ooit een cateringbedrijfje en draait zijn hand niet om voor een maaltijd voor 80 hongerige familieleden. "Soms maken we pasta, dan weer stamppot. Een lekkere salade erbij, met een paar dozen tomaten en een berg komkommers.  Wat het morgen gaat worden, geen idee", lacht hij. "Daar gaan we bij de koffie eens rustig over brainstormen."

Joep is 'aanhang' en komt zelf een relatief klein gezin. "Toen ik van mijn vriendin hoorde hoe megagroot haar roots zijn, was ik helemaal overdonderd. Het is zo fantastisch, dit paaskamp. Ik zou het niet willen missen."

Slapen doet het gezelschap in drie slaapzalen, allemaal in stapelbedjes. "Nu is alles nog netjes, maar morgenvroeg is het één ontplofte bende", zegt Wilma, met haar 88 de oudste. "Gesnurkt wordt er volop en scheten laten ook, maar ja, we zijn familie, hè. En als dan 's morgen de deur van de slaapzaal wordt opengedaan, denkt iedereen: hè lekker, frisse lucht!"

Zaterdagavond is de playbackshow voor volwassenen. "We trekken alles uit de kast, met podium, muziekinstallatie en feestverlichting", zegt Koen. "Een Dirty Dancing-act waarbij we elkaar onderkliederen met mayonaise, joppiesaus en bloem. Of we gaan buikschuiven op de tafels met olie. Ook onze vrienden en kennissen zijn dan welkom, en dan zitten we zo op 150 man extra."

Paaszondag begint traditiegetrouw met een feestelijk ontbijt. Sommige lolbroeken hebben de vanillevla stiekem omgewisseld voor mayonaise. Daarna is het tijd om eieren te zoeken in het bos. De nieuwelingen, die door de liefde bij de Van Rhee-clan zijn aangeschoven, hijsen zich in een paashaaskostuum. 's Middags volgt er een zeskamp, waarbij het hele gedruis fanatiek de stormbaan trotseert.

"Het is zo speciaal wat we hebben", besluiten Koen en Rosan. "Dat gevoel van samenzijn, goeie herinneringen maken. We kijken er het hele jaar naar uit. Dit mag nooit verdwijnen."