Vier dagen lang lag de kleine Humem onder het puin na een zware aardbeving in Turkije. Wonder boven wonder overleefde hij de ramp in 2023. Zijn zusje Lin (7) kon niet worden gered. Humem hield er een trauma aan over. En nu zit hij hij met zijn vader, moeder en drie broers al veertien maanden vast in een azc. Niet bepaald ideaal voor een kind met een trauma. Volgens zijn vader een onhoudbare situatie: "Ik maak me zorgen over hem."

In 2012 vluchtte de 45-jarige Aymen Alhasan samen met zijn 39-jarige vrouw Iyman uit Syrië vanwege de burgeroorlog. In de Turkse stad Kahramanmaraş probeerden zij vervolgens het leven op te pakken. "Daar hebben we hard gewerkt om geld te verdienen voor de huur van het huis en om ons gezin te onderhouden", vertelt vader Aymen.

"Maar na de aardbeving veranderde ons leven", vult hij aan. Op 6 februari 2023 werd het gezin met vijf kinderen midden in de nacht in hun slaap overvallen door het natuurgeweld. "Het gebouw stortte in. We belandden allemaal onder het puin en werden er in etappes uitgehaald."

Na twaalf uur werden Aymen, zijn vrouw en drie van hun kinderen bevrijd. De destijds 8-jarige Humem en zijn zusje Lin van 7 waren onvindbaar. "We hoorden mijn dochter Lin schreeuwen en huilen. We konden alleen niets doen, omdat ze te ver weg lag om haar eruit te halen."

Twintig uur na de aardbeving werd ze onder het puin vandaan gehaald, maar ze was al overleden. Ondertussen was Humem nog steeds niet gevonden. "We hoorden zijn stem niet, zagen hem niet én we voelden niets. We dachten dat ook hij niet meer leefde."

Dagenlang werd er met man en macht gezocht. "We hadden de hoop bijna verloren", vertelt Aymen geëmotioneerd. "Maar toen kwam er een speciaal Turks team met speciale apparatuur. Ze doorzochten het puin en vonden hem na vier dagen, levend."

Naast een enorme blijdschap heerste er ook veel verdriet bij het gezin. Aymen ging met zijn zoontje mee in de ambulance. "Hij vroeg aan me waarom wij hem daar alleen hadden gelaten in het puin. Ik probeerde uit te leggen dat we hetzelfde hadden meegemaakt en dat we naar hem hadden gezocht. Al maakte dat gevoel van onmacht me erg verdrietig."

Humem herinnert het zich allemaal nog goed. "Ik was erg bang en verdrietig. Er lag allemaal puin boven mij en het was erg donker. Er was geen water en geen eten. Ik kon me niet bewegen en moest gewoon in mijn broek plassen."

De tijd na de aardbeving in Turkije was erg moeilijk, vertelt Aymen. Via het hervestigingsprogramma van de Verenigde Naties (zie kader hieronder) kreeg het gezin de kans om een nieuw leven op te bouwen in Nederland. De familie kreeg direct een verblijfsvergunning en werd gekoppeld aan de gemeente Gemert-Bakel. "Allereerst wil ik het Nederlandse volk en de Nederlandse regering bedanken voor de kans om hier te wonen. Wij zijn daar erg dankbaar voor", zegt Aymen.

In januari 2025 komt het gezin tijdelijk in een azc terecht. Eerst in Budel en later in Grave. Inmiddels zijn ze 14 maanden in afwachting van een eigen huis en wordt de situatie volgens Aymen onhoudbaar voor zijn getraumatiseerde zoon. "Hij is bang van alles wat hij hoort en wordt meerdere keren in de nacht wakker. Dan zit hij met zijn knieën opgetrokken en een dekentje over zich heen in zijn bed, kijkend naar het plafond." Het maakt de vader van de jongen wanhopig.

In rapporten van de GGD Brabant-Zuidoost, die het gezin met Omroep Brabant heeft gedeeld,  is te lezen dat de inmiddels 11-jarige Humem een posttraumatische stressstoornis (PTSS) heeft overgehouden aan de aardbeving. "Ik maak me zorgen over hem", zegt zijn vader.

Ondanks alles wat Humem al heeft meegemaakt in zijn jonge leven heeft hij één droom: hij wil ingenieur worden. Zodat hij 'sterke gebouwen kan maken die bestand zijn tegen aardbevingen of andere rampen'.