Baby van zes maanden vecht voor zijn leven: vader Fredi staat terecht
Een man uit Waalwijk zou zijn zes maanden oude zoontje hevig op zijn hoofd hebben gestompt en door elkaar geschud. De baby moest vechten voor zijn leven. “Wie kan zo’n klein fragiel mensje nou zoiets aandoen?” Dat zei de officier van justitie. Ze eiste vijf jaar gevangenisstraf tegen de vader. Die ontkent.
Op 8 februari 2024 brachten een vader en moeder hun baby naar het Jeroen Bosch Ziekenhuis in Den Bosch. Het jongetje van zes maanden oud was bewusteloos, zag er grauw uit en had geen duidelijke ademhaling. Artsen en verpleegkundigen zagen bloeduitstortingen in zijn gezicht en hals en een striem in de nek.
Geweld of ongeluk?
Hij had ook een hersenbloeding. Daardoor bewogen zijn rechterarm en rechterbeen minder. En hij kreeg epileptische aanvallen.
Artsen vroegen aan vader en moeder opheldering. Pa en ma vertelden dat de baby met zwaar speelgoed had gespeeld. Maar medici zagen wonden die passen bij geweld en niet bij een ongeluk.
Toen de politie de mobieltjes van het echtpaar onderzocht, dook een verdacht berichtje op van hem. ‘Mijn liefje, vergeef me alsjeblieft voor wat ik de jongen heb aangedaan, het was niet mijn bedoeling, ik schrok toen ik wakker werd, ik kneep te hard.’
Toen rechercheurs aan zijn vrouw vroegen hoe dit nou zat, weigerde ze te antwoorden.
'Gewenst kind'
Er volgde een aanklacht tegen vader Fredi, voor poging tot doodslag en mishandeling. Vrijdag diende de rechtszaak. Fredi (35) in het beklaagdenbankje, zijn vrouw op de publieke tribune.
Fredi ontkende dat hij zijn zoontje wat aandeed. “Ik wilde niks geks doen tegen mijn kind, dit is een gewenst kind”, zei Fredi.
De rechtbank toonde in de zaal foto’s van de baby. ‘Heftige foto’s,’ zei de rechtbankvoorzitter. Duidelijk zichtbaar, blauwe plekken, rode striemen, wonden rond de ogen.
Krabben
Fredi herhaalde dat het door speelgoed kwam en door een vaccinatie en nog wat anders. “Hij had grote nagels en was zichzelf aan het krabben". Later had hij nog een verklaring. Hij denkt dat zijn zoon ‘tegen iets gestoten heeft toen ik sliep’.
Waarom ze dan niet naar de dokter gingen kon Fredi niet beantwoorden. In een berichtje adviseerde hij zijn vrouw niet naar de dokter te gaan. En het vooral niet tegen haar moeder te vertellen, van de blauwe plekken. “Omdat ze zich anders onnodig zorgen zou maken”, vertelde Fredi.
Ondervraging
De rechters stelden steeds dezelfde kritische vraag: hoe dan? “Moeder ging werken, anderhalf uur later moest hij (de baby) vechten voor zijn leven in het ziekenhuis, wat is er gebeurd?" Fredi weet het niet. “Ik heb hem niet geslagen, niet geschopt, ik heb hem niet gewurgd, niks.”
De officier van justitie ziet bewijs voor een wurgingspoging. Ze gebruikte het woord 'strangulatie'. Er is geen bewijs dat de verdachte zijn zoon wilde doden. Maar wat hem bewoog om dit te doen? “Onmacht, frustratie en paniek?" De officier snapt niet dat de ouders blijven doen alsof het letsel van hun kind een medische oorzaak heeft.
De advocaat van Fredi ziet geen kwade opzet. "Hij zorgde goed voor hem". Ze vroeg om vrijspraak, wegens gebrek aan bewijs.
Pleeggezin
De verdachte is geboren in Roemenië en werd bijgestaan door een tolk. Daardoor verliep het proces moeizaam. De vrouw van de verdachte en moeder van de baby, kan zich niet voorstellen dat hij gewelddadig is geweest tegen de baby, zei ze bij de politie. Ze volgde achter in de zaal het proces.
Het zoontje is nu een peuter en groeit op in een pleeggezin. Pa en ma mogen hem bezoeken. Of hij iets overhoudt aan zijn verwondingen weet niemand. Hij zou wel lastig praten.
Uitspraak op 24 april.