Het valt niet mee voor de mensen die de oorlogsgraven van vijf Australiërs hebben geadopteerd in Mierlo. Ze zijn zo jong gestorven, dat er nauwelijks nazaten zijn. Zie dan maar eens iets uit te vinden over deze korte levens. Maar het herdenken van deze Australiërs gaat in ieder geval vanaf nu elk jaar gebeuren in Mierlo. Op 25 april is het Anzac Day, dan worden wereldwijd alle mensen uit Australië en Nieuw-Zeeland herdacht die in beide wereldoorlogen om het leven zijn gekomen.

De plaatsvervangend ambassadeur van Australië reisde zaterdag af naar Mierlo om de eerste Anzac Day daar bij te wonen. “Het is erg belangrijk voor ons”, zegt Kevin Playford. “Zeker nu de wereld in zoveel onzekerheid is. We zijn zo dankbaar voor onze vrienden hier. Het is een beetje onwaarschijnlijk, want wij zitten aan de andere kant van de wereld. Maar wat we gemeen hebben, kun je in 1 woord uitleggen: vrijheid. Wij zien de wereld hetzelfde als jullie. De vrijheid verdedigen en tirannie tegengaan.”

Volgens Playford zijn er in Nederland ruim 80 begraafplaatsen waar Australiërs en Nieuw-Zeelanders begraven liggen. “Ik schat in dat het om honderden militairen gaat.” Volgens hem is Anzac Day een hele beladen dag. Op 25 april 1915 begon tijdens de Eerste Wereldoorlog de bloedigste veldslag ooit voor de Australiërs en Nieuw-Zeelanders bij Gallipoli, een Turks schiereiland. “Het is geen verhaal van overwinning, want niemand won daar.”

Ook in de Tweede Wereldoorlog kwamen Australiërs en Nieuw-Zeelanders in actie. De bemanning die in Mierlo begraven ligt, wist totaal niet wat hen te wachten stond. Australiërs en Nieuw-Zeelanders kwamen in eerste instantie via Canada naar Europa om te vechten, want de Verenigde Staten waren toen nog niet in oorlog. De landen maakten deel uit van de zogeheten Commonwealth, waar de Britse koning het staatshoofd van is. En dus vochten ze mee. “En dan lig je hier op 24-jarige leeftijd”, zegt een van de adoptanten.

De jongste, Ray McKaskill, was nog maar 19 jaar. De Lancaster, waarin hij zat, was in februari 1945, vlak voor het einde van de Tweede Wereldoorlog, onderweg naar Duitsland om een doel bij Bottrop te bombarderen. Op de terugweg ging het mis. Het vliegtuig werd onder vuur genomen door een Duitse jager. Het vloog in brand en stortte neer in een mijnenveld bij Broekhuizen-Vorst, wat enorme explosies veroorzaakte. Een van de lichamen werd drie kilometer verderop gevonden. Een bemanningslid overleefde het. Ook een Brits bemanningslid kwam om het leven. 

De band tussen de bemanningsleden was heel sterk. Het overlevende bemanningslid was ervan overtuigd dat ze naast elkaar begraven zouden willen worden. En dat gebeurde uiteindelijk in juli 1945 in Mierlo. De mensen die de graven hebben geadopteerd, zijn nog druk bezig met het vergaren van informatie over deze bemanning.