In Tilburg is hij een bekende verschijning: Teun van Maurik, die met zakken vol lege blikjes door de stad rijdt. Maar de blikkenkoning zit in zak en as. Op Koningsnacht werd zijn scootmobiel gestolen. Zijn verdriet zit veel dieper dan de diefstal. "Stop eens met oordelen en help iemand gewoon."

Sinds de Tilburgse kermis van 2024 weet heel Tilburg wie Teun van Maurik (59) is. Tijdens de kermis zamelde hij duizenden lege blikjes in. Het leverde hem niet alleen een aardig zakcentje op, hij trok ook veel bekijks met zijn scootmobiel, waarmee hij vol met grote vuilniszakken gevuld met statiegeld door de stad reed. Met op zijn hoofd een helm met lege flesjes en blikjes maakte hij met iedereen een vrolijk praatje.

Van de schijnbare vrolijkheid van destijds is weinig over daags na Koningsdag. Zwaar geëmotioneerd vertelt hij in zijn tuintje zijn verdrietige verhaal over vooroordelen die mensen over hem hebben na zijn drie herseninfarcten. Regelmatig vloeit er een traan. De frustraties waar hij al jaren mee te maken heeft, komen aan de oppervlakte na de diefstal.

Met Koningsnacht stopt hij bij coffeeshop Pasja op de Bredaseweg om een joint te halen. "Normaal gesproken staat er altijd beveiliging bij de deur, maar die was net ziek naar huis gegaan." Van Maurik schuifelt — lopen kan hij amper — naar binnen om iets te bestellen, maar vergeet de sleutel uit het contact te halen. Dat doet hij nooit, omdat de beveiliger voor de deur altijd een oogje in het zeil houdt. 

Als Van Maurik een paar minuten later weer buiten staat, is zijn scootmobiel verdwenen. Zijn wereld stort in. "Daar sta je dan, ik ben er helemaal van slag van." De volgende ochtend doet hij aangifte van de diefstal bij de politie. Zonder zijn wagentje is Van Maurik aan huis gekluisterd. Lopen gaat zeer moeizaam, dus blikken verzamelen zit er voorlopig niet in. De vrolijke man die de Tilburgers van straat kennen, zit als een zielig vogeltje in zijn tuin.

Hij zucht nog maar eens diep en neemt een trek van zijn joint. Van Maurik praat moeilijk, het lijkt alsof hij zwaar dronken is als hij iets zegt. "Ik heb al drie jaar niets meer gedronken, maar neem af en toe een blowtje om rustig en niet knettergek te worden."

Het zijn vooroordelen als deze die hem zichtbaar opwinden. Hij merkt het dagelijks in de manier waarop mensen hem aanspreken, op straat of online. "Ze beledigen me, maken me uit voor junk. Ik praat zo omdat ik drie herseninfarcten heb gehad."

Het valt voor Van Maurik niet mee om geaccepteerd te worden voor wie hij is geworden. Voor zijn eerste herseninfarct in 2015 had hij een eigen glas- en kozijnenbedrijf. Tot het noodlot toesloeg. Naast de drie herseninfarcten brak hij ook nog twee keer zijn rug. Het verzamelen van lege blikken en flessen werd een noodzakelijke bezigheid. Met de opbrengst van het statiegeld kon hij zijn uitkering aanvullen.

Hier zit een man die ten einde raad is. De diefstal van zijn scootmobiel is de spreekwoordelijke druppel. Hij roept mensen op meer naar elkaar om te kijken. Niet alleen voor zichzelf, maar in het algemeen. "Ik hoop dat mensen beseffen wat ze anderen aandoen door hoe ze reageren naar anderen." Met tranen in zijn ogen besluit hij zijn betoog voor meer respect: "Stop eens met oordelen en help iemand gewoon, vraag eens hoe het gaat."

Na zijn succes op de Tilburgse Kermis van 2024, waarop hij acht dagen lang meer dan twaalf uur in de weer was en meer dan 8.000 blikken verzamelde, ging hij ook fanatiek blikken verzamelen tijdens carnaval en heeft hij inmiddels een vaste plek bij Poppodium 013, waar hij zwerfblikken opruimt.

Of hij straks weer de straat op gaat om blikken te verzamelen als hij een nieuwe scootmobiel heeft, weet hij nog niet. "Ik ben wel toe aan wat rust."