Geen zorgboerderij, maar een zorgdierentuin. In dierenpark ZiE-ZOO in Volkel werken wekelijks tientallen mensen met autisme. Zij vormen een volwaardig onderdeel van het team. Een van hen is de 22-jarige Abel van Sleeuwen. "Het is hier fijn, want ik heb collega’s om me heen die ook autisme hebben. Zij begrijpen me en kunnen helpen als het nodig is."

Met een bak met voer en een gieter vol met water loopt Abel door de dierentuin. "We gaan de cavia’s en de eekhoorns eten en drinken geven en alles schoonmaken", vertelt hij. Van een groot planningsbord op het kantoor pakt hij een kaartje dat onder zijn naam hangt. "Hier staat allemaal op wat je nodig hebt en wat je moet doen. Het is stapjes volgen. Dat werkt voor mij goed."

Sinds eind 2023 werkt hij in het park. "Ik zat toen nog op school en was hier één dag in de week. Nu ben ik hier vijf dagen. Het is mijn droombaan. Ik ben een grote dierenvriend en vind het leuk om buiten bezig te zijn. Het is dan ook fijn dat ik hier terechtkon. Zeker ook met mijn autisme."

Abel is niet de enige. In het dierenpark werken wekelijks 55 mensen met autisme. "Ieder jaar stijgt het aantal", vertelt begeleider Steijn Tomesen trots. "De meesten werken in de dierverzorging, maar we hebben ook horeca en een creatieve afdeling. Daar maken ze natuur gerelateerde dingen ten behoeve van het park, zoals vogelhuisjes of waterbadjes."

Het werk wordt zo goed als kan afgestemd op de interesses. "Wij willen mensen zoveel als mogelijk in hun kracht zetten. Je mag je voorkeur uitspreken van wat je leuk vindt. We starten altijd gezamenlijk op bij de kamelen. Dat is een wat grotere klus. Vanuit daar gaat iedereen in tweetallen het park in en eigen taken uitvoeren."

Abel werkt deze keer samen met de 20-jarige Moses. Eenmaal aangekomen bij het verblijf van de eekhoorns worden de taken eerlijk verdeeld. Moses zorgt ervoor dat de dieren voldoende water hebben, terwijl Abel het eten bijvult. "Het is hier fijn, want ik heb collega’s om me heen die ook autisme hebben. Zij begrijpen me en kunnen helpen als het nodig is", vertelt Abel. 

"Daarom werken we altijd ook in tweetallen, dan kun je elkaar controleren en helpen", vult hij aan. Al gaat het, met een dierentuin dichtbij een vliegbasis, natuurlijk niet altijd goed. "Ik kan soms minder goed tegen prikkels. De straaljagers vind ik niet zo’n fijn geluid. Als het teveel wordt, dan ga ik even iets voor mezelf doen. Een rondje lopen of even mijn hoofd leegmaken bij de alpaca's."

Brigitte Stuurstraat, directeur zorg bij het Regionaal Autisme Centrum, is blij dat mensen met autisme terecht kunnen bij het dierenpark. "Dit is de eerste zorgdierentuin van Nederland. Vanaf dag één werken hier mensen met autisme samen met medewerkers van het park. Het belangrijkste is dat ze zich onderdeel voelen van het team en ervaren dat ze ertoe doen."

Het centrum voor mensen met autisme is 22 jaar geleden begonnen, omdat zij merkten dat mensen met autisme vaak tussen wal en schip vielen. "Zij hebben veel talenten. Alleen omdat zij informatie anders verwerken, voelen zij zich soms niet passen in deze maatschappij. Wij proberen het leven een beetje beter te maken voor deze doelgroep."

Abel is er in ieder geval hartstikke trots op dat zijn 'droombaan' werkelijkheid is geworden. "Niet iedereen kan zeggen dat ze in de dierentuin werken. Dat is bijzonder. Zeker voor mensen met autisme. Dan kom je niet zomaar op zo'n plek. Ik wil hier werken zo lang ik kan."