Een eerbetoon aan Annie’s schoonzus: “Voelde als mijn eigen zus”
"Tonny, ik heb altijd van jou gehouden." Met die woorden wilde Annie Leenders (71) haar schoonzus nog tijdens haar leven eren. Niet pas op een crematie, "want dan praat je maar wat tegen een kist". Maar Tonny van Gastel (72) uit Etten-Leur overleed eerder dan verwacht. "Ze heeft dit verhaal nooit meer kunnen lezen."
Annie en Tonny kenden elkaar al bijna een halve eeuw. Ze herinnert zich de eerste ontmoeting met haar schoonzus nog goed. "We waren eind twintig toen ik haar voor het eerst ontmoette. Ze zat voor het raam op ons te wachten en leek sprekend op de moeder van mijn man Ad. De klik was er meteen."
Annie kon altijd bij haar terecht. "Als ik ergens mee zat, zei ze meteen: 'Je hoeft maar te bellen en ik ben er.'" Samen gingen ze met hun gezinnen op vakantie. "Dan reden we met de caravan door Barcelona en zagen we achter ons een auto waarin het blauw stond van de rook. Dat was Tonny die zat te roken", vertelt Annie lachend.
Tonny was volgens haar een echte levensgenieter. "Ze hield van gezelligheid en van een pilske. En als we ergens zaten te borrelen, was zij degene die zei: 'Samen nog ééntje?' Voor we het wisten hadden we er vijf op en was het écht tijd om naar bed te gaan." Annie herinnert zich hoe Tonny thuis vaak nog een afzakkertje nam samen met haar broer.
De band tussen hen veranderde nooit. Ook niet nadat Annie’s man Ad in 2020 overlijdt aan corona. "Officieel ben je dan geen familie meer, maar zo voelde het helemaal niet. Tonny voelde echt als mijn eigen zus."
Ze omschrijft Tonny als een echt familiemens. "Ze deed alles voor haar kinderen en kleinkinderen. En zij had iets waardoor mensen vanzelf tegen haar begonnen te praten."
In september 2025 krijgt Tonny slecht nieuws. Wat begon met rugpijn, blijkt uitgezaaide kanker te zijn in haar longen en hersenvlies. "Ze belde me op na het ziekenhuisbezoek en zei: 'Het is foute boel.' Ik dacht het al."
In de periode erna raakt Tonny steeds verwarder door de uitzaaiingen in haar hersenvlies. Het gaat snel bergafwaarts met haar gezondheid en al snel belandt ze in een hospice, waar ze de laatste drie weken van haar leven doorbrengt.
Voor Annie was de ziekte van Tonny extra confronterend. Ze kreeg zelf in 2021 te horen dat ze ongeneeslijk ziek is: uitgezaaide longkanker naar haar lever, nieren, lymfen en hersenen. Toch gaat het, dankzij chemo, bestralingen en immuuntherapie, nog steeds redelijk goed met haar.
"Ik ben ziek, maar ik ben niet zielig", zegt ze nuchter. "Op sommige dagen voelt het net alsof ik niet ziek ben." Juist daarom voelde het voor haar pijnlijk om Tonny zo snel achteruit te zien gaan. "Soms voelde ik mij schuldig. Het maakte zoveel los bij me dat ik soms niet durfde uit te spreken dat het met mij zo goed ging. Dan dacht ik: daar ligt zo’n lieve vrouw die er straks niet meer is, terwijl ik hier nog steeds rondhuppel."
In het hospice bezoekt ze Tonny voor het laatst. "Ik zag haar ogen oplichten toen ik binnenkwam. We zijn samen naar het restaurant gegaan en hebben geproost met een alcoholvrij pilsje en een Bossche bol."
Het moeilijkste vond Annie dat Tonny het leven nog niet wilde loslaten. "Ik zag haar vechten tegen de slaap. Ze was niet bang voor de dood, maar ze vond het erg om haar kinderen en kleinkinderen achter te laten. Ze zei steeds: 'Ik wil jullie niet verlaten.'" In de nacht van 25 op 26 maart overlijdt ze in haar slaap.
Wat Annie straks het meeste zal missen aan haar lieve schoonzus? "De liefde en aandacht die ze altijd voor me had, dat zal ik nooit meer vergeten."
Wil jij een eerbetoon brengen?
Wil jij een eerbetoon brengen aan een dierbare en je herinneringen delen? Heb jij misschien wel een verhaal dat anderen kan raken, troosten of inspireren? Stuur dan een mailtje naar [email protected] en vertel ons over de persoon die jij voor altijd in jouw hart draagt.
Bekijk hier alle artikelen in de serie Voor altijd in ons hart.
