Schoffelen tussen de graven: 'Groene vingers zijn niet nodig, inzet wel'
's Morgens vroeg, de kerkklok slaat negen uur in het dorpje Hoogeloon. Op de begraafplaats aan de Torenstraat buigt een clubje mannen met hark en schoffel zich over het grind en het groen tussen de graven. Een plukje onkruid hier, een verdwaalde graspol daar, niets ontsnapt aan hun aandacht. Om het werk wat lichter te maken en ook in de toekomst vol te kunnen houden, zoekt de groep versterking van nieuwe vrijwilligers die de snoeischaar willen oppakken.
Het ritueel herhaalt zich eens in de twee weken. Dan meldt het gezelschap zich op het kerkhof voor een ochtend onderhoudswerk. De meesten zijn de zeventig ruim gepasseerd. Zongebruinde gezichten, eelt op de handen, zij weten wat aanpakken is.
"Ik ben er per ongeluk ingerold", vertelt de 73-jarige Jos Castelijns. "Toen ik een jaar of drie geleden bij het graf van ons vader en moeder langsging, waren zij aan het werk. En als je dat dan ziet, kun je het niet maken om maar gewoon voorbij te lopen en niet de helpende hand toe te steken."
Harrie Seuntjes (80) is al twee decennia op de begraafplaats te vinden. Zijn ouders liggen hier, en voor hem is het niet meer dan vanzelfsprekend dat alles netjes wordt bijgehouden. "Kijk, die hele graskant moest worden afgestoken", wijst hij. "Daar ben ik gisteren vijf uur mee bezig geweest. Als ik dit niet zou doen, moet ik naar de fitness", zegt hij met een lach.
"We krijgen geen commentaar van de mensen die hier liggen, dus het zal wel goed zijn."
De oude coniferen zijn weggehaald en nieuwe, frisgroene exemplaren geplant. Van veel overledenen komen de nabestaanden niet meer langs om het graf te onderhouden. Dus doen de mannen het, met veel toewijding. Af en toe de plantjes water geven in de droge periodes, het hoort er allemaal bij. "We krijgen geen commentaar van de mensen die hier liggen, dus het zal wel goed zijn", knipoogt Harrie.
Na het schoefelen drinken ze samen nog een bakje koffie bij de kerk om bij te buurten. "Je komt onder mekaar en dat is belangrijk, dat je na je pensioen ook mensen blijft zien. Zeker als je alleen bent, zoals ik", zegt de 71-jarige Jan van Huijkelom.
Wat extra handjes zijn meer dan welkom, zeker nu de zomer nadert en sommigen met vakantie gaan. Het is lastig nieuwe mensen te vinden, weten ze uit ervaring. "Jongeren zijn druk met andere dingen en hebben weinig tijd. Een vrouw zou ook welkom zijn, maar tot nu toe heeft niemand zich gemeld", zegt Jos Castelijns. "Groene vingers heb je niet nodig, als je je best maar doet", vult Harrie aan.
