Monique verloor haar zoon Pepijn (20) op moederdag in Breda

Moederdag zal nooit meer hetzelfde zijn voor Monique van Beurden uit Breda. Vier jaar geleden werden juist op die dag haar zoon Pepijn (20) en zijn beste vriend Matt (19) door een auto aangereden toen ze 's nachts de weg overstaken. De jongens overleefden het ongeluk niet. "In plaats van dat Pepijn gezellig op visite kwam, kreeg ik het bericht dat hij was overleden."   

Tientallen bloemstukken lagen er op de plek van het ongeluk, de Midden-Brabantweg in Loon op Zand. Pepijn en Matt waren beste vrienden en speelden samen in een vriendenelftal van voetbalclub RKDVC in Drunen. "Ze gingen pas een half jaar veel met elkaar om", vertelt Monique, de moeder van Pepijn. "Ze hadden echt een klik en hadden zo veel plezier samen." Maar daar kwam op 8 mei 2022 abrupt een einde aan. 

Pepijn en Matt zouden die avond in Tilburg op stap gaan met een voetbalvriend. Om onbekende reden stapten ze halverwege de rit bij Loon op Zand uit de bus om terug naar huis te gaan. Toen ze de weg over wilden steken, werden de jongens geschept door een auto.  

Rond drie uur 's nachts werd Monique wakker gebeld. "Het was mijn schoonzoon Wouter. Ik hoorde al meteen dat er iets aan de hand was, hij had een verschrikkelijke bibber in zijn stem. Toen vertelde hij dat Pepijn was overleden."   

Pepijn zou naar het ziekenhuis in Tilburg zijn gebracht, dus daar ging Monique met haar partner, dochter Serena en schoonzoon Wouter ook naartoe. "We wisten niet waar we precies moesten zijn en vroegen het aan de schoonmakers die daar bezig waren. Die zeiden dat hij waarschijnlijk op de intensive care lag. Dat gaf ons een sprankje hoop dat Pepijn toch nog leefde. Maar vlak daarna werden we naar een kamertje gebracht waar ik mijn zoon zag liggen. Het leek net alsof hij sliep, hij lag er heel vredig bij. Ik kon niet bevatten dat Pepijn er niet meer was." 

De leden van het voetbalteam waar Pepijn en Matt in speelden, RKDVC 15, organiseerden een herdenkingswedstrijd in Drunen. De vlaggen hingen halfstok en de teamgenoten van Pepijn en Matt droegen shirts met hun namen erop. "Ik vond het een heel mooi gebaar", blikt Monique terug. "Dat betekent dat het team heel hecht was. Ik vind alles mooi wat zijn naam en herinnering levend houdt."  

Pepijn en Matt zijn ook nu, vier jaar na het ongeluk, zeker nog niet vergeten door hun teamgenoten. Op de sterfdag van de jongens gaat het team ieder jaar uit eten. "Dan proosten zij op Pepijn en Matt en maken daar een foto van die ze aan ons sturen. En wij doen thuis hetzelfde." 

Monique heeft contact gehouden met de vrienden van Pepijn. "Op de geboortedag van Pepijn nodig ik zijn vrienden altijd uit. Dan gaan we wat eten en herinneringen ophalen. Het is heel dubbel om hen te zien opgroeien. Zij worden allemaal ouder, maar mijn zoon blijft altijd twintig." 

Ook met de moeder van Matt heeft ze nog goed contact. "Als ik het moeilijk heb kan ik haar altijd bellen. Zij is een soort zusje van me geworden, omdat we zo iets groots delen samen."

In hetzelfde jaar dat Pepijn overlijdt, wordt de vader van Monique ziek. Hij overlijdt uiteindelijk op 80-jarige leeftijd. "Ook dat is een groot gemis. Maar mijn vader had een mooi rijk leven achter de rug, dus ik kan zijn dood wat beter accepteren. Het overlijden van Pepijn was zo plotseling."  

Monique vertelt nog graag over Pepijn. "Zodat hij niet vergeten wordt." Veel foto's heeft ze niet in huis, dat vindt ze te confronterend. Maar er staat wel een kastje in de woonkamer met daarin herinneringen aan Pepijn. "Zijn as, dingen die van Pepijn waren of die ik van hem en dierbaren heb gekregen. En het shirt van de herdenkingswedstrijd."   

Ze vindt het fijn als mensen met haar over Pepijn willen praten en herinneringen ophalen. "Medeleven kan het verdriet niet weghalen, maar het verlicht wel een beetje."