Jan is de beste sjoeler van de wereld: 'Als je wint, blijf je het doen'
Wie van sjoelen houdt, wil het waarschijnlijk niet opnemen tegen de 63-jarige Jan Oostenbrink uit Veldhoven. Hij werd twee jaar geleden wereldkampioen en wist die titel afgelopen weekend met verve te verdedigen. "Meestal blijf ik rustig."
Wat begon als een toevallig bezoek aan een wedstrijd in Delfzijl, mondde uit in een carrière van vijftig jaar fanatiek sjoelen. Oostenbrink begon rond 1975, als 12-jarige samen met zijn broer. Dat eerste toernooi wonnen ze meteen. "Toen dacht ik: dit is leuk", vertelt hij aan Studio040.
In die tijd waren er nog maar weinig wedstrijden. "Eens per maand was er ergens een toernooi, en daar gingen we dan met onze ouders naartoe." Later groeide de sport en stonden er steeds meer wedstrijden op het programma. "Op een gegeven moment waren we bijna elk weekend onderweg."
Al snel bleek dat hij talent had. "Dat ik er goed in was, wist ik eigenlijk direct," vertelt Oostenbrink. Toch duurde het even voordat hij ook bij de senioren mee kon komen. "Daar waren we in het begin nog niet goed genoeg voor. Twee jaar later hadden we dat niveau wel opgepakt. Ik denk dat ik toen een jaar of 14 of 15 was."
Sjoelen liet hem daarna niet meer los. "Als je wint, blijf je het doen."
Wereldkampioen
In Zwartemeer, bij Emmen, kroonde Oostenbrink zich afgelopen weekend opnieuw tot wereldkampioen. Het WK wordt eens in de twee jaar gehouden en trekt deelnemers van over de hele wereld. "In het begin was het vooral Europees, maar nu doen ook Koreanen en Amerikanen mee. In Korea is de sjoelgemeenschap groter dan hier."
De spanning maakt de sport volgens hem bijzonder. "Tijdens een wedstrijd moet ik me volledig concentreren. Die spanning maakt het moeilijk om goed te presteren." Vooral in de kwart- en halve finale had hij het zwaar. "Daar stond ik eerst achter, en ging het maar om een paar punten verschil. Dat was echt met de hakken over de sloot, maar gelukkig blijf ik meestal rustig."
De finale verliep juist opvallend soepel. "Dat viel alleszins mee," zegt hij nuchter. Uiteindelijk won hij overtuigend, met 11-4. Druk kende hij, naar eigen zeggen, niet. "Ik vond het allang leuk om in de finale te staan, aangezien ik sinds het vorige wereldkampioenschap niet veel wedstrijden meer won." Nu viel het allemaal de juiste kant op. "Daar was ik wel blij mee."
Familie
Alsof de individuele wereldtitel nog niet genoeg was, won Oostenbrink dezelfde dag ook het WK voor landenteams met Nederland. In dat team zaten onder meer zijn broer én zijn zoon. Dat zijn zoon inmiddels ook op hoog niveau meespeelt, maakt hem trots. "Dat is natuurlijk heel mooi om mee te maken."
"Een uur voor mijn individuele finale speelden we nog de teamfinale tegen Zweden," blikt hij terug. "Dat was misschien nog wel spannender." Nederland plaatste zich eerder via een zwaar kwalificatietoernooi waarvoor zich veertien Nederlandse teams hadden ingeschreven.
Stilzitten doet de Veldhovenaar voorlopig niet. Over twee weken speelt hij nog een bekerwedstrijd. "Het eindklassement kan ik niet meer winnen, maar die wedstrijd zelf natuurlijk nog wel."
