Dankzij deze unieke oproep kan de Russische Sergei trouwen met zijn André in Gemert

Sergei en André uit Rusland willen graag in het huwelijksbootje treden. Maar in Nederland heb je daar wel getuigen voor nodig. Familie was geen optie. Twee beste vriendinnen waren verhinderd. En dus deed Sergei een oproep op Facebook: wie wil getuige zijn bij onze bruiloft? De vele reacties die kwamen, vond het Russische koppel dat nu in Gemert woont hartverwarmend. Inmiddels hebben ze hun getuigen gevonden.

"Onze oproep was zo'n 200.000 keer bekeken", lacht Sergei. "Dat had ik echt niet verwacht. Ik wist ook niet wie ik dan uit moest kiezen, zonder iemand anders te kwetsen." Uiteindelijk koos het koppel voor een vrouw uit Eindhoven. Een collega neemt de andere getuigenplek in. Er gaat dus een vreemde een handtekening zetten op de trouwakte. "We kozen haar omdat ze een persoonlijk bericht naar ons toezond", zegt Sergei.

Als homokoppel trouwen is altijd een verre droom geweest voor Sergei en André, die inmiddels ruim tien jaar in Nederland wonen. In Rusland is een huwelijk tussen twee mannen niet mogelijk, en het is er sowieso een gevaarlijk bestaan, zeggen ze. Ze probeerden eerst asiel aan te vragen in Zweden. "Maar de overheid daar vond dat we veilig genoeg waren. We konden naar een andere regio verhuizen", zegt Sergei.

En dus keerde het koppel terug naar Rusland, tot de aanval kwam. "We waren naar de bioscoop geweest en zijn daarna aangevallen bij ons huis", zegt Sergei. "André kreeg zelfs klappen." Toen ze aangifte wilden doen, werden ze naar eigen zeggen uitgelachen en gooide de politieagent het document in de prullenbak.

"We vonden dat we nu echt weg moesten", zegt Sergei. "Eerst dachten we aan IJsland. Maar toen zag ik op internet koningin Máxima. Zij zei dat LGBTQ+-ers altijd welkom zouden moeten zijn in Nederland. En dus besloten we daarheen te gaan."

Makkelijk was het niet. "De Nederlandse overheid vond dat we het opnieuw in Zweden moesten proberen. Maar de rechter dacht er anders over. Die vond dat de Zweedse overheid de fout in was gegaan. We hadden gelukkig een goede advocaat." Het verblijf in het azc in Ter Apel was zwaar. Het koppel ervoer vijandigheid vanwege hun geaardheid en werd uiteindelijk overgeplaatst naar Arnhem.

Inmiddels hebben Sergei en André hun leven aardig opgebouwd. Ze hebben een appartement, een hond, een kat en een baan. De tijd is rijp om te trouwen. Helaas doen ze dat zonder familie. "Het is een enorm taboe", zegt Sergei. De broers en zussen hebben meer begrip.

De broer van André belt regelmatig, en Sergeis broer is zelfs trots. "Dat ik mijn eigen weg durf te gaan. En mijn moeder vraagt wel hoe het met André gaat."

Maar het huwelijk is een stap te ver. "Ik heb het niet eens gevraagd", zegt Sergei. De ouders van André voelen zich ook in de steek gelaten. "Ik was eigenlijk aangewezen om voor ze te zorgen", zegt hij. "Ze zijn nu bang dat er niemand is om voor ze te zorgen." Het zorgen voor de ouders zit diep in de Russische cultuur. "Verpleeghuizen zijn heel duur en er is geen plek voor de gewone Rus", aldus Sergei.

De ceremonie wordt simpel gehouden. "Geen pak", lacht André. "Daar moet hij niet aan denken", zegt Sergei. "We gaan gewoon in ons shirt. We wilden de getuigen 50 euro geven, maar daar willen ze niets van weten. Dus gaan we daarna gewoon gezellig naar het café."