Wim zorgde ruim dertig jaar voor zijn zieke vrouw: 'We hadden het goed' in Willemstad

“Je bent een vrouw van goud”, dacht Wim de Vos (70) uit Willemstad over zijn destijds prille liefde Herma. Ook toen ze vertelde dat ze een zeldzame spierziekte had, veranderde die gedachte niet. Ruim dertig jaar lang zorgde hij voor de vrouw (61) van wie hij zoveel hield. In september 2021 overleed ze. “Ik zei: ik heb ‘ja’ gezegd en ik blijf ‘ja’ zeggen.”

Wim woonde in 1983 nog in Willemstad toen hij Herma via via leerde kennen. Toen ze net een paar weken verkering hadden, vertelde ze dat ze Myotone Dystrofie had, een erfelijke, zeldzame spierziekte. “Ik heb het altijd enorm respectvol gevonden dat ze dat toen al zei.”

Het kersverse stel ging samenwonen in Ridderkerk, omdat Wim daar werk had gevonden bij de gemeente. Door de tijd heen leverde Herma lichamelijk steeds meer in door haar ziekte. Ze lag veel op bed, had moeite met lopen en had steeds minder kracht in haar handen. “Ze voelde zich daar schuldig over”, blikt Wim terug. “Ik zei, eerlijker kun je niet zijn. Ik heb met de verkering ‘ja’ gezegd en ik blijf ‘ja’ zeggen.”

En daar hield hij zich aan. Ze trouwden en kregen later twee kinderen die dezelfde spierziekte bleken te hebben als hun moeder. Daniëlle werd in 1985 als baby doodgeboren. In hetzelfde jaar overleed Yvonne net na de geboorte. “Wij waren er helemaal kapot van.”

Ondanks de tegenslagen en de ziekte van Herma, bleven ze van het leven genieten. Dat waren vooral de kleine dingen. En die mist hij nog steeds. “Met de rollator door de natuur wandelen, in de tuin zitten en lekker eten. Dan haalden we bij de cafetaria heel simpel friet of snacks. Maar ja, we zaten lekker te smullen.”

Herma ging steeds meer achteruit. Een frietje halen of een bezoekje brengen aan een Chinees restaurant zat er op een gegeven moment niet meer in. De straat op gaan was te ver voor haar, waardoor ze alleen nog maar met haar rollator de tuin in kon.

Wim denkt graag terug aan de momenten waarop hij Herma te hulp schoot. Hij was haar mantelzorger. “Bij elk dingetje waarbij ik hielp, kreeg ik een lach op mijn gezicht. Dat vond ik geweldig”, zegt hij. “Echt dingen ondernemen was er eigenlijk niet bij, maar we hadden het goed.”

Op 19 september 2021 belandde Herma in het ziekenhuis, waar ze later ook is gestorven. Ze zat aan het zuurstof, kon niet meer praten en bleek ook een vorm van kanker te hebben. Wim had iets verzonnen om toch met haar te communiceren. “Ik had een soort alfabet gemaakt op een A4’tje. Als ze iets wilde vertellen, dan gaf ze met een balpen de letters aan, zodat ik het toch kon begrijpen.”

Wim herinnert zich nog als de dag van gisteren dat hij op een dag het ziekenhuis aan de lijn had. Het was niet goed met Herma, die op dat moment daar alleen was. ‘Ze moet worden ingeslapen’, waren de woorden die Wim te horen kreeg.

Onderweg naar het ziekenhuis reed hij bewust nog langs het woonhuis van de huisarts. Alsof het zo moest zijn, stonden zijn huisartsen buiten. “Ik zei tegen ze: het is zo ver. De artsen stonden op het punt om op vakantie te gaan. Ze zeiden dat ze op de begrafenis waren gekomen als ze niet op vakantie waren geweest. Ik had fantastische artsen wat dat betreft.”

Op 24 september 2021 is Herma overleden. Wim vindt het vandaag de dag nog steeds te confronterend om haar begraafplaats te bezoeken. Hetzelfde verhaal als hij naar het plankje op zijn boekenkast kijkt met foto’s van zijn geliefde. “Als ik dat zie, dan krijg ik ook een opduvel eigenlijk.”

Als Wim aan Herma denkt, dan denkt hij terug aan een lief, sterk persoon vol met humor. Het gemis is jaren later nog steeds dag en nacht aanwezig. “Wat een schat van een vrouw was mijn lieve Herma”, sluit hij af.