Josine verloor haar ouders en zoon: 'Hij had nog veel dromen' in Roosendaal

Josine Lauwerijssen (45) uit Roosendaal ziet vader Sjef (73) als een stille genieter en moeder Anny (68) als een kletskous. Allebei overleden ze in 2013. Jaren later kwam voor Josine de volgende klap: haar zoontje Seif (11) bleek een hersentumor te hebben. "Je belandt in een achtbaan en gaat in een overlevingsstand."

Als vrachtwagenchauffeur en voormalig automonteur heeft Josine haar liefde hiervoor te danken aan haar vader Sjef. Dat begon in zijn garage aan huis in Sprundel. "Als klein kind vond ik het al leuk om aan wielmoeren te draaien", vertelt ze.

Josine denkt graag terug aan hoe haar vader haar leerde sleutelen, want dat kon hij haarfijn. "Dat kun je zelf ook", zei hij toen ze oud genoeg was voor een eigen auto.

Sjef was een rustige en stille man die af en toe in was voor een grapje. Maar als hij het woord nam, dan had hij volgens Josine altijd iets zinnigs te melden. Moeder Anny was precies het tegenovergestelde. "Ze kon ontiegelijk veel kletsen." Ze was een open boek.

Toen Anny als echte wielrenfan op een dag niet meer op namen van wielrenners kwam, gingen de alarmbellen af. "Ze zei dat ze de namen wel in haar hoofd had, maar dat ze die niet hardop kon zeggen", zegt Josine. "Ik begon me zorgen te maken."

De zorgen bleken terecht. Ze had een hersentumor, die later uitgezaaid bleek. Anny zat thuis en later een hele poos in het ziekenhuis. Plots kwam er een telefoontje: "Ons ma was overleden", kreeg de familie te horen. "Ze was in het ziekenhuis benauwd geworden en had gevraagd om in een stoel te zitten. Toen stopte haar hart ermee."

Anny’s dood kwam op 24 januari 2013 onverwachts, maar Josine ziet in dat een lijdensweg haar bespaard is gebleven. "Ik heb nooit echt afscheid van haar kunnen nemen. Ik neem het haar niet kwalijk."

Haar dood kwam ook hard aan bij vader Sjef. Josine merkte al snel dat haar vader achteruitging. "Hij was heel erg somber, hij miste mijn moeder heel erg", blikt ze terug. "Hij zei zelf dat hij niet lang meer ging leven, maar ik wilde dat niet geloven. Ik zei dat hij niet zulke gekke dingen moest zeggen."

Een paar weken later bleek hij ziek en ging hij naar een verzorgingshuis. Maar voor zijn leven vechten wilde hij niet meer. "Ik vroeg: wil je naar ons ma toe?", zegt ze. "Ja", was zijn antwoord.

Op 3 november 2013 is hij overleden. Ze mist zijn humor en zijn steun door daden. "We konden samen uren over auto's praten. Mijn moeder werd er soms doodziek van. Die had daar geen interesse in."

Jaren later sloeg voor Josine opnieuw het noodlot toe. Haar zoontje Seif, vernoemd naar haar vader, klaagde over hoofdpijn. Het bleek goed mis. Hij had een hersentumor en moest direct naar het kinderziekenhuis in Utrecht. Daar werd hij later geopereerd.

"Ga ik dood?", vroeg Seif aan zijn moeder. Dat moment staat bij Josine in het geheugen gegrift. "Artsen konden er geen antwoord op geven."

Waar Josine nog hoopte dat Seif nog naar huis kon, is dat niet meer gelukt. Vier weken na de diagnose is hij op 20 maart van dit jaar overleden aan twee kwaadaardige hersentumoren.

"Hij had nog veel dromen en een heel leven voor zich. Waarom een kind van elf jaar?", vraagt Josine zich af. Ze kan het nog steeds niet bevatten en heeft het zwaar met zijn verlies. "Hij betekende heel veel voor mij. Hij was echt een moederskindje."

Samen paardrijden, samen in de vrachtwagen en technisch lego bouwen. Zijn kast staat nog steeds vol met bouwwerken. De liefde voor techniek en auto's had Seif niet van een vreemde.

Voor Seifs operatie liet hij aan Josine op internet nog een bouwsel van Lego zien, eentje dat hij graag wilde. "Die pagina heeft maandenlang opengestaan op mijn telefoon."

Josine heeft het Lego-bouwwerk later toch nog besteld. Dat gaat ze in elkaar zetten zodra ze daar klaar voor is. "Ik wil proberen om dat te doen op zijn verjaardag, op 19 juli. Dan zou hij twaalf worden", zegt ze. "Ik hoop dat hij dat dan ziet van bovenaf."