Piet hield van carnaval en muziek: Wendy koestert elke dag zijn trombone in Den bosch

Wendy Meesters (51) uit Den Bosch is duidelijk over haar vader Piet (78): "Hij was de allerliefste. Zulke mannen maken ze nooit meer." Wendy mist hem elke dag en doet alles om haar geliefde vader nooit te vergeten. 

Wekelijks gaat Wendy naar de Sint-Jan in Den Bosch, een plek waar haar vader graag kwam. Zelfs toen hij ziek was, beklom hij nog met zijn rollator en in gezelschap van zijn carnavalsclub de bekende kerk.

Ook muziek was belangrijk in zijn leven; zijn trombone hangt daarom bij Wendy aan de muur, zodat ze nog elke dag aan haar geliefde vader herinnerd wordt. "Dan heb ik overal een beetje houvast", zegt ze. 

Haar vader hield van de historische Bossche binnenstad en was een echte carnavalsvierder, ondanks dat hij niet van de drukte hield. Piet richtte zelfs zijn eigen carnavalsvereniging Maystro's op.

Een echte Bosschenaar en 'Oetel' tegelijk dus. En dat terwijl hij in Maastricht is geboren. Al was dat helemaal niet de planning. "Mijn oma wilde mijn opa nog opzoeken net voor de bevrijding tijdens de oorlog. Onderweg kreeg ze weeën", vertelt Wendy.

Oma Wies ging naar het Klooster van de Zusters Onder de Bogen waar non Marie te hulp schoot. Toen is Piet daar in het klooster geboren. "Daar komt zijn naam Petrus Cornelis Marie vandaan. Hij is vernoemd naar de non."

Piet heeft nog nooit verteld over zijn bijzondere geboorte. Wendy is na de dood van haar vader nog niet naar een open dag van dat klooster gegaan om het verhaal van haar opa te vertellen. De huidige nonnen zochten voor haar uit wie non Marie was geholpen bij de bevalling. “Dat heeft bij mij veel goeds gedaan in het rouwproces.”

Wendy’s vader kreeg in 2009 al eens darmkanker, waar hij goed van herstelde. Maar in 2017 werd hij erg ziek. Door groeiend littekenweefsel moest een stuk van zijn darm weggehaald worden. Ook bleek later dat hij slechte nieren had, waardoor zijn lichaam niet goed functioneerde. Piet overleed op 26 januari 2024.

Hij was graag onder de mensen. Of dat bij de carnavalsclub, op de camping, op werk of met familie was: Piet stond altijd voor iedereen klaar. “Lief, attent, behulpzaam, geduldig en zonder oordeel”, somt Wendy op. “Ik kan alleen maar lof spreken. Als ik opnieuw mocht kiezen, koos ik weer voor hem als vader.”

Zijn vrouw, twee dochters en kleinkinderen waren alles voor hem. Voor hen deed hij alles. “Al moest hij vijf keer voor mijn moeder naar de winkel, dan ging hij vijf keer”, vertelt Wendy. Ze weet ook nog goed: “Toen wij nog thuis woonden kwam hij op Valentijnsdag met drie roosjes binnen. Niet alleen voor mijn moeder, maar ook voor mijn zus en mij. Voor zijn meiden van wie hij zoveel hield.”

Zo kan wendy nog wel even doorgaan. Vader Piet was haar grootste fan bij zangoptredens en was er altijd. Ook de kleinkinderen konden altijd op hun opa rekenen. “Mijn dochter zat op dansen. Bij musicals zat hij vooraan. Dat deed hij vroeger ook al bij mij”, zegt Wendy. “Een echte familieman.”

Wendy had een bijzondere band met haar vader. En zoals haar vader zelf tegen haar zei: “Wij hebben een speciaal lijntje.” Ze hadden diepgaande gesprekken, zeker ook met humor. Hij was een luisterend oor voor haar. “We hadden het over het leven, maar ook over de dood. Dat vond hij wel heel eng.”

Die gesprekken mist ze. Net als het gevoel van veiligheid dat hij gaf. En die ene knuffel. “Ik mis zelfs zijn gesnurk als we op de camping in Cromvoirt waren. Het muurtje van de stacaravan was zo dun.”

De dood van haar vader voelt ‘alsof je een gat in je hart hebt’, omschrijft Wendy. "Ik kan niet begrijpen dat de wereld doordraait zonder mijn vader", zegt ze. "Het is een man die niet vergeten mag worden. Een kleine man die grote voetstappen achterlaat."

Ze steekt regelmatig kaarsjes voor hem aan, gaat uit eten op zijn verjaardag en laat ballonnen in de lucht op Vaderdag en op de dag van zijn overlijden. “Je probeert dat gat op te vullen.”