Begraven, cremeren of oplossen in water, niets te gek voor overleden dieren
Een overleden huisdier dat niet wordt begraven of gecremeerd, maar opgelost in water. Het klinkt misschien vreemd, maar dit zogeheten resomeren is bij het dierencrematorium in Nieuwkuijk aan de orde van de dag. En bij zo'n afscheid voor een trouwe viervoeter en huisgenoot komt een hoop kijken. "Hier ligt een dier er toch mooier bij."
"Ik neem afscheid van mijn hulphond. Mijn partner kun je hem haast wel noemen, mijn vriend", vertelt baasje Alex. Hij kijkt sip naar zijn overleden hondje Cashley. "Hij heeft me altijd gesteund. In slechte tijden wist hij er altijd voor te zorgen dat ik tot rust kwam", mijmert hij.
Cashley ligt er vredig bij in een van de opbaarkamers van het crematorium in Nieuwkuijk. Half ingestopt onder een witte deken op een zacht mandje. Op de deken prijken twee kleurrijke bloemen en in de hoek brandt zachtjes een kaars. Alex aait de hond nog een keer over zijn bol. "Doe opa de groetjes", fluistert hij.
Verslaggever Thijs liep een dag mee in het dierencrematorium in Nieuwkuijk. Je ziet het in de vijfde aflevering van de YouTube-serie Thijs Draait Mee:
De man heeft kenmerken van autisme en zijn hulphond was dan ook hard nodig. "Sinds ik de hond had, durfde ik weer naar buiten." Zijn buurvrouw is meegekomen om afscheid te nemen van de trouwe viervoeter. "Ik zal hem ook heel erg missen. Het was altijd mijn oppashondje. Het was zijn tweede thuis als hij bij mij was."
'Verdriet van zo'n kleintje'
"Ik heb altijd een karretje klaarstaan voor de ontvangst", legt eigenaresse Petra Kelders buiten op de gang uit. "Vanmorgen hebben ze een katje gebracht. Die kan dan even hierin liggen en dan hebben we een klein gesprekje."
Het rouwproces bij dieren verschilt volgens Kelders sterk van persoon tot persoon. "De ene heeft echt de tijd nodig en de ander zegt vooral: kom maar door." Ze maakt een gebaar met haar hand. "Vooral kinderen hebben het er vaak moeilijk mee. We hebben kleine knuffelhondjes om ze te troosten, maar ze moeten ook hun verdriet kunnen uiten. Dan moet ik ook wel een paar keer slikken, want het verdriet van zo'n kleintje raakt me ook."
Alex wil drie kleine epoxy pootafdrukjes laten maken van Cashley. In de afdrukken zit as van de hond verwerkt. Ook wil hij een armband maken met daarin een beetje as van zijn trouwe vriend.
Bij het dierencrematorium is bijna alles mogelijk, vertelt eigenaresse Petra Kelders. De een kiest voor een gouden urn met kleine pootafdrukjes, de ander voor een zwart-wit exemplaar of zelfs een compleet beeldhouwwerk. The sky is the limit.
Oplossen in water
Een grote zware deur zwaait open. Petra loopt een ruimte met een hoog plafond binnen. Het mechanische gezoem van een grote machine vult de kamer. "Dit is de resomatiemachine", legt ze uit. "Als de dieren binnenkomen, moeten we eerst weten hoeveel ze wegen voordat ze erin gaan. Het blijft een bijzondere manier, vind ik."
Wat is resomeren?
Resomeren, ook wel watercrematie genoemd, is een relatief nieuwe techniek waarbij een lichaam op een andere manier wordt ontbonden. Het wordt gezien als een milieuvriendelijker alternatief voor een traditionele crematie. Volgens voorstanders zorgt cremeren voor een vergelijkbare uitstoot als een vliegreis van Amsterdam naar Spanje.
Bij resomeren wordt een lichaam in een speciale machine geplaatst: een grote tank met water waaraan een alkalische vloeistof wordt toegevoegd. Door de combinatie van stromend water en de vloeistof verloopt het natuurlijke ontbindingsproces sneller. Uiteindelijk blijven alleen de botten over. Die worden vermalen en kunnen daarna als as worden meegegeven.
Voor dieren is resomeren al langer toegestaan, zoals bij het dierencrematorium in Nieuwkuijk. Voor mensen is dat nog niet het geval. Hoewel een crematorium in Gelderland al klaarstaat om ermee te beginnen, moet eerst de wet worden aangepast.
Cashley wordt langzaam van zijn zachte bedje in de opbaarkamer getild en in een mandje op een karretje gelegd. Petra rijdt hem naar de resomatieruimte.
Pootafdruk
Met een tondeuse scheert ze voorzichtig een stukje van een van zijn pootjes vrij. "Hier gaan we zo de pootafdruk van maken, maar dan kunnen de haren niet in de weg zitten." Daarna pakt ze een klein doosje met inkt en schuift dat voorzichtig onder de poot. De afdruk wordt op papier gedrukt. De herinnering aan Cashley is vastgelegd. "Vaak worden deze afdrukken bijvoorbeeld ook getatoeëerd", legt Kelders uit.
In het kantoor legt ze de laatste hand aan de armband en de pootafdrukjes voor Alex. Voor hem blijft vooral het afscheid belangrijk. "We vinden het fijn dat we hebben kunnen zorgen voor een mooi afscheid. Hier ligt een dier er toch mooier bij dan bij een dierenarts op de tafel."
