Ezel Nono was 150 kilo te zwaar: 'Mensen gaven hem te veel eten'
Emma-Lee is kapot van verdriet. Haar ezel Nono (20) overleed dit weekend nadat hij vanuit zijn weitje in Tilburg was verhuisd naar ezelopvang in Baarle-Nassau "Ik heb gisteren de hele dag gehuild", vertelt ze.
"Ik heb het met mijn beste bedoelingen gedaan en nu ben ik mijn ezeltje kwijt", zegt Emma-Lee van Huijgevoort. Ze hoorde zaterdagochtend dat haar ezel Nono vrijdagnacht onverwacht was overleden aan een hartstilstand bij Het Ezelpaleis in Baarle-Nassau. Hij was daar pas een dag.
Nono woonde veertien jaar samen met het paard Missy langs het drukke fietspad aan de Alleenhouderstraat in Tilburg. Emma-Lee zorgt al vanaf haar negende voor de dieren. Ze moesten verhuizen omdat de gemeente de grond nodig heeft voor werkzaamheden aan het viaduct bij de Ringbaan West. Nono vertrok donderdag naar zijn nieuwe verblijf.
Samen huilen
Marlhene Mouws van de opvang belde zaterdagochtend naar Emma-Lee om te zeggen dat Nono was overleden. "We moesten allebei heel hard huilen", vertelt Marlhene. Ze had de ezel 's ochtends liggend gevonden op zijn zij in de wei. "Hij lag er heel rustig bij, waarschijnlijk een hartinfarct", is haar conclusie.
Na het belletje is Emma-Lee meteen naar de opvang gereden om afscheid te nemen van haar trouwe metgezel: "Ik heb gisteren de hele dag gehuild."
Zowel Marlhene als Emma-Lee denken dat de verhuizing Nono te veel is geworden. "Achteraf heeft hij teveel stress gehad. Een nieuw plekje en mij verlaten, de reis in de warmte. Plus, dat hij opeens heel veel andere ezels hoorde. Hij heeft de hele nacht staan balken", zegt Emma-Lee. "Nono voelde het verdriet van Emma-Lee heel goed, toen we hem kwamen ophalen", zag ook Marlhene. "Ezels zijn hele slimme dieren."
Toen de dierenarts de ezel vrijdagochtend onderzocht bij het Ezelpaleis, schrok hij. "De arts had nog nooit zo'n zware ezel gezien", vertelt Marlhene. "Hij was 150 kilo te zwaar doordat mensen hem te veel eten gaven met de beste bedoelingen."
Waarschuwing: niet voeren
Ze waarschuwt dat mensen absoluut geen dieren in weitjes moeten voeren. "Doe het alsjeblieft niet, het is niet goed", zegt Marlhene. "Hij woog 300 kilo maar hij hoort tussen de 150 en 200 te wegen." Ze laat een foto zien waarop op de billen, rug en nek van de ezel dikke vetplekken te zien zijn.
De wei waar Nono al die jaren stond, ligt pal naast het fietspad dat parallel aan het spoor loopt. Honderden mensen komen er dagelijks langs. Een oudere man die hier iedere dag zijn hondje uitlaat zegt: “Ik dacht al, waar is Nono gebleven? Ik geef hem altijd wel een paar worteltjes, dan kwam hij zo blij naar me toelopen.”
De man schrikt als hij hoort dat Nono is overleden en te zwaar was. “Ik gaf hem altijd maar twee worteltjes”, zegt hij opeens schuldbewust. "Maar ik zag veel mensen hem wat geven. Die ezel, die kwam wel.”
Precies het punt dat Marlhene wil maken. "Als honderd mensen goedbedoeld eten geven, dan krijgen die dieren veel te veel eten. Nogmaals: niet doen dus."
