Opa Wim zijn levenswerk leeft twintig jaar na zijn dood nog steeds voort in Liempde

Hij pakt het oude, rode fotoalbum voorzichtig vast. De kaft is versleten, de bladzijden zijn vergeeld en voorin staat een handgeschreven tekst uit 1912, gericht aan een onbekende vrouw. Voor Wesley Coenen-Van Houtum (33) is het veel meer dan een oud boek. Het is het levenswerk van zijn opa Wim van Houtum uit Liempde, dat bijna twintig jaar na zijn overlijden nog altijd de familie bijeenhoudt. "Hij zei tegen mij: jij moet het afmaken."

Het oude rode fotoalbum kocht Wim van Houtum ooit bij een kringloopwinkel. Voor anderen was het een afgedankt album, voor hem werd het het begin van een levenswerk. Jarenlang vulde hij het met bidprentjes, namen en familieverhalen, totdat hij het vlak voor zijn overlijden doorgaf aan zijn kleinzoon Wesley.

"Mijn opa kende de hele familie uit zijn hoofd", vertelt Wesley. "Hij wees iedereen aan en vertelde wie welke persoon was. Daarna zei hij: als ik er straks niet meer ben, moet jij ermee doorgaan."

Dat moment staat bijna twintig jaar later nog altijd in zijn geheugen gegrift. "Toen mijn opa overleed, moest ik uiteindelijk zijn eigen bidprentje inplakken. Dat was heel vreemd. Hij was zijn hele leven bezig geweest met dat boek en ineens hoorde hij er zelf ook bij. Dan besef je hoe eindig het leven eigenlijk is."

Wim van Houtum werd in 1932 geboren in Liempde en groeide uit tot een bekende dorpsgenoot. Als tegelzetter bouwde hij zijn eigen bedrijf op, dat later werd overgenomen door zijn zoon William. Maar minstens zo bekend was hij vanwege zijn liefde voor muziek.

Samen met zijn broers en zussen vormde hij het Familieorkest Van Houtum. Daarnaast richtte hij dweilorkest De Kikvorsen op. "Als de familie bij elkaar kwam, duurde het nooit lang voordat de instrumenten tevoorschijn kwamen", vertelt Wesley. "Iedereen kende de liedjes. Dan begonnen ze te spelen en zong iedereen mee. Opa Wim dirigeerde terwijl hij meespeelde op de bariton. Muziek was zijn lust en zijn leven."

Die liefde voor muziek kwam zelfs terug in zijn grapjes. Wie jarig was, kon een telefoontje verwachten. Wim zette een oude platenspeler voor de telefoon en zette het lied 'Lang zal ze leven' op. "Soms zei hij nog wat, maar hij kon ook gewoon ophangen", lacht Wesley. Maar iedereen wist meteen: dat is Wim. Het hoorde gewoon bij hem."

In 2007 leek een gebroken been na een auto-ongeluk maar niet te willen herstellen. Onderzoeken volgden. Eerst kregen Wim en zijn familie te horen dat hij darmkanker had, later bleek dat toch niet zo te zijn. Uiteindelijk kwam de echte diagnose: lever-, alvleesklier- en longkanker. Enkele maanden later overleed hij op 13 november 2007, 75 jaar oud.

Zijn afscheid verliep zoals hij het graag wilde. Hoewel hij uiteindelijk werd gecremeerd, kreeg hij eerst een katholieke uitvaartmis. Ook werd hij thuis opgebaard, in het huis dat hij in 1956 grotendeels eigenhandig had gebouwd en waar zijn zoon nog altijd woont.

"Mijn opa wilde niet naar een mortuarium", vertelt Wesley. "Mijn vader zei: dan kom je terug naar het huis dat je zelf hebt gebouwd. Dat voelde voor iedereen goed."

Het oude, rode album ligt inmiddels bij Wesley thuis. Nog altijd voegt hij nieuwe bidprentjes toe, schrijft hij namen op en houdt hij de familiegeschiedenis bij. Inmiddels krijgt de generatie na zijn opa een plek in het boek. "Dat boek is eigenlijk nooit af. Ik heb zelf ook kinderen. Ik hoop dat zij het later weer van mij overnemen. Zo blijft mijn opa, en de hele familie, altijd een beetje voortleven."