Als de zomer stil wordt hebben ‘maatjes’ Ans en Marianne steun aan elkaar
Veel mensen denken bij eenzaamheid aan de donkere decembermaand. Toch is het juist de zomer waarin vooral ouderen zich extra alleen voelen. Kinderen, familie en bekenden zijn op vakantie waardoor de dagen steeds langer lijken. Bij vrijwilligersorganisatie Humanitas zien ze dat ieder jaar terug. Daarom lopen de activiteiten van het Maatjesproject ook in de zomer gewoon door.
Voor vrijwilliger Ans Donkers (70) en deelneemster Marianne Vermeeren (70) uit Roosendaal begon het ruim een jaar geleden met een kennismakingsgesprek. Inmiddels spreken ze elkaar iedere week en is er een vriendschap ontstaan die veel verder gaat dan een vrijwilligersproject.
“Ik ben blij dat ik mij heb aangemeld”, zegt Marianne. Vier jaar geleden verloor ze haar man. Sinds zijn overlijden voelt ze zich regelmatig weleens eenzaam. Juist de gewone momenten zijn lastig voor haar. “Alleen eten vind ik moeilijk. Je komt thuis en er is niemand om iets tegen te vertellen. Daarom ben ik blij dat ik een maatje heb.”
Haar maatje Ans weet uit eigen ervaring hoe het voelt om alleen achter te blijven. Tien jaar geleden verloor ze zelf haar man. Toen ze een jaar later een bijeenkomst van Humanitas bezocht, besloot ze zich als vrijwilliger aan te melden. Inmiddels heeft ze al zes deelnemers begeleid en iedere ontmoeting is anders.
“Het is maar net waar iemand behoefte aan heeft. We gaan wandelen, pakken een terrasje of maken een uitstapje. Ik probeer er altijd iets leuks van te maken”, vertelt Ans.
Volgens Henny de Kruif, bestuurssecretaris van Humanitas, wordt eenzaamheid nog vaak verward met alleen zijn terwijl dat lang niet hetzelfde is. “Zelfs ouderen die nog veel ondernemen, kunnen zich toch eenzaam voelen. Je praat daar niet zomaar met je buurvrouw over. Soms heb je net dat extra stapje nodig en dat bieden wij met het Maatjesproject."
"Wanneer we samen een leuke dag hebben gehad, voel ik mezelf ook prettiger."
Volgens Henny wordt het gevoel van eenzaamheid in de zomer vaak sterker. “Oudere mensen gaan meestal niet meer op vakantie terwijl kinderen, familie en kennissen juist weg zijn. De gebruikelijke structuur valt weg en mensen missen hun dagelijkse aanspraak. Daarom laten we onze projecten juist in de zomer doorgaan.”
Tussen Ans en Marianne was de klik er direct. Ze blijken veel gemeen te hebben. Ze zijn even oud en hun kinderen hebben bij elkaar op school gezeten. Allebei kunnen ze volop genieten van een kop koffie of een wijntje op het terras. Ans: “Eigenlijk werkt het twee kanten uit. Wanneer we samen een leuke dag hebben gehad, voel ik mezelf ook prettiger. Dat is dus echt een wisselwerking.”
“Het mooie is dat ik niks hoef uit te leggen”, vult Marianne aan. “Wanneer ik bijvoorbeeld mensen hand in hand zie lopen denk ik nog weleens ‘dat had ik ook gewild’. Ik kan mijzelf daarover soms best weleens boos maken, Ans begrijpt dat.”
Voor Humanitas is eenzaamheid een belangrijk thema. “Zeker nu de samenleving steeds individualistischer wordt en waarbij contacten vaak functioneel zijn in plaats van sociaal. Eenzaamheid kan leiden tot mentale en lichamelijke problemen en legt ook veel druk op de zorg. Het is belangrijk dat we naar elkaar omkijken. En daarom ze nog steeds op zoek naar nieuwe vrijwilligers", aldus Henny.
Marianne is blij dat ze juist ook in de zomer Ans regelmatig ziet. “Voor een luisterend oor of zomaar een praatje. Ik heb ontzettend lieve kinderen en kleinkinderen. Maar ze zijn nu allemaal op vakantie. Gelukkig bellen mijn dochters me vrijwel dagelijks. Dat is heel fijn. Er zijn ook mensen die dat niet hebben en dat vind ik nog erger.”
“Hoewel het niet per se de bedoeling is, merken we dat een maatjescontact soms gewoon blijft bestaan.”
Dankzij Ans heeft Marianne weer energie gekregen om zelf dingen te ondernemen. De twee hebben inmiddels een vertrouwde band opgebouwd en kijken allebei uit naar hun wekelijkse afspraken. Dat soort contacten ziet Henny vaker ontstaan. “Hoewel het niet per se de bedoeling is, merken we dat een maatjescontact soms gewoon blijft bestaan.”
Voor Ans is dat precies wat het zo bijzonder maakt. “Je denkt misschien dat je alleen iets voor een ander doet, maar je krijgt er zelf ook zoveel voor terug. Dat maakt het juist zo bijzonder.”
