Voor Taliban gevluchte Wahida doet in Engelen een oproep: praat met elkaar
In een knalgele, traditioneel Afghaanse outfit loopt Wahida Sharifi door Engelen. Het dorpje dat in tweeën is gesplitst vanwege de komst van een asielopvang. Aan haar hand heeft ze een karretje met daarop een bord: ‘wandeltocht van mens tot mens’. Ze vluchtte zelf 26 jaar geleden uit Afghanistan en kan het niet aanzien hoe het er momenteel aan toe gaat in dit schattige dorpje aan de Dieze.
Wahida belde woensdagmorgen eerst aan bij mensen die niet zoveel problemen hebben met de komst van het azc. Die waren niet zo moeilijk te vinden want er hangen overal nog posters van Vluchtelingenwerk: veel inwoners van het dorp laten die bewust hangen.
Ze werd door de voorstanders een aantal keren gastvrij ontvangen en vriendelijke te woord gestaan. En dat was, even later, ook zo bij de tegenstanders van het azc. Die wilden best even uitleggen waarom ze de opvang niet willen. Maar met naam en toenaam genoemd worden, of op de foto, dat wilden ze niet.
Dat zegt veel over het vriendelijk ogende dorpje vol met historische huizen. Dat werd overspoeld door media, toen ineens heel veel huizen werden beklad. Maar nog erger, veel inwoners staan lijnrecht tegenover elkaar als het om de komst van het azc gaat. Met bedreigingen over en weer. Iedereen verlangt eigenlijk weer naar rust.
"Midden in de nacht gingen we weg en ik wist niet waar we terecht konden komen."
Wahida vindt het verschrikkelijk. Ze is zelf vluchteling: 26 jaar geleden vluchtte ze uit Afghanistan, voor de Taliban, en ze kwam in Nederland terecht. “Ik werkte als docent , maar vrouwen mogen van de Taliban niet werken. Ik moest wel vluchten en dat was heel heftig. Midden in de nacht gingen we weg en ik wist niet waar we terecht konden komen.”
Wahida en haar toen 3-jarige dochter voelden zich meteen welkom in Nederland. Ze werden gastvrij ontvangen. Maar de laatste jaren herkent ze dat dat gastvrije Nederland niet meer, zo zegt ze: “Elke ochtend als ik wakker word, wil ik me onder de dekens verstoppen door al die negatieve berichten over vluchtelingen."
Als ik mensen hoor zeggen “Ga terug naar je eigen land dan denk ik, ik heb geen land meer, Nederland is mijn land. Ik word er bang van en het doet pijn." En dus wil ze iets tegen die negativiteit doen.
"Ga met elkaar om de tafel en praat."
En daarom doorkruist ze nu Nederland, van provincie tot provincie. En woensdag was ze dus in Engelen. Ze hoort van mensen die ze tegenkomt dat er in het dorp twee kampen zijn, ieder met een eigen WhatsApp-groep. “Gooi die groepen toch weg, en ga met elkaar om de tafel en praat”, wil ze tegen iedereen roepen.
Ze hoort van iemand op straat dat hij zich zorgen maakt om de kinderen in Engelen: “Hoe moet dat toch, als de kinderen alleen maar zien dat volwassenen ruzie maken met elkaar. Dat is toch geen voorbeeld”. Wahida begrijpt zijn zorgen. "Straks is het kindervakantiewerk in Engelen. Wat als de kinderen dan ook ruzie gaan maken? Ze horen namelijk alles!”, zegt ze wanhopig.
Het was heel goed om ook met de tegenstanders te praten zegt Wahida. “Ze zijn eigenlijk niet tegen de opvang van vluchtelingen, maar maken zich zorgen om de jonge mannen die hier voor korte tijd opgevangen worden. Een van de tegenstanders zei dat het vaak jonge mannen zijn die niets gewend zijn. Zien nooit een blote vrouw. Daar maken ze zich zorgen om.”
Over één ding zijn de mensen in Engelen het volgens haar wel eens. De recente bekladdingen van de huizen: dat is niet door inwoners van Engelen gedaan. De daders komen van buiten. Wie het gedaan heeft is overigens nog steeds niet duidelijk.
Wahida gaat intussen weer door met haar missie. Ze wil het hele land doorkruisen, maar weet woensdag nog niet wat haar volgende bestemming is.
Hier lees je alle verhalen over de asielopvang in Engelen.
