De tattoo van René vertelt een verdrietig familieverhaal: 'Heb het gehaald' in Eindhoven

René Schuurman (60) kwam uit een "gewoon" gezin van vier. Hij is als laatste geboren, op zijn 58e was hij als laatste over. Zijn tattoo vertelt het verhaal achter deze verdrietige mijlpaal. "Ik voel me soms Remi, alleen op de wereld."

"Mijn vader werkte voor Philips", begint de Eindhovenaar nuchter. "Maar wie niet in die tijd?", lacht hij erachteraan. Hij kwam uit een echte Eindhovense familie: "We woonden allemaal bij elkaar in de buurt en liepen de deur plat."

Toen René 26 was, overleed zijn vader plotseling. Hij had diabetes type 1, net als de rest van het gezin. In die tijd was er veel minder bekend over de ziekte. "Hij is in elkaar gezakt en heeft in de ambulance een hartstilstand gekregen", vertelt René. Zijn vader is 57 jaar geworden.

René en zijn broer Robert werkten bij hetzelfde bedrijf toen de receptie werd gebeld over de dood van hun vader. Het verlies sloeg hard in, maar de familie ving elkaar op. "Daar hebben we echt veel steun aan gehad."

Hun vader was vrijwillig kistdrager en wenste dat zijn eigen ploeg hem droeg. Die wens kwam uit. Alleen moesten dezelfde mannen een paar maanden later opnieuw aantreden. De moeder van Robert en René bleek ernstig ziek. "Waarschijnlijk longkanker", denkt René, "al is dat nooit officieel vastgesteld." Ze overleed snel daarna, op 54-jarige leeftijd.

René lacht bitter: "Weer ging de telefoon bij de receptie van ons werk. Ze durfden bijna niet te vertellen dat wéér een van onze ouders was overleden."

René noemt het zonder omwegen "een klotetijd". Hij verhuisde noodgedwongen naar Leiden, omdat hij geen woning kon vinden in de Lichtstad. Hierdoor zag hij zijn familie een stuk minder. "Ik probeerde leuke dingen te doen, hoe moeilijk ook." Met zijn broer lukte dat niet altijd. Die raakte volgens René betrokken bij zaken waar hij niets mee te maken wilde hebben. De broers verloren elkaar bijna tien jaar uit het oog.

Tot de zomer van 2012, toen hij hoorde van een ernstig ongeluk in de binnenstad van Eindhoven. "Mijn broer liep op de stoep en de spiegel van een stadsbus sloeg met volle kracht tegen zijn hoofd." Hij liep ernstig hersenletsel op en belandde uiteindelijk in een rolstoel.

"Ik had hem ruim negen jaar niet gezien." Toen hij de ziekenhuiskamer binnenliep, kwam Robert net weer bij. "Sorry broertje, was het eerste wat hij zei", zucht René. De band tussen de twee herstelde. Robert revalideerde en zijn vrouw, die verpleegkundige is, zorgde liefdevol voor hem. Maar Robert, toen 52, had veel pijn en die werd ondraaglijk. "Op een avond zat ik op de bank en belde hij me. 'Hey broertje', zei hij. 'Ik wil naar ons pap en ons mam.'"

Hoe verdrietig ook, René begreep zijn keuze. De artsen die de euthanasieaanvraag beoordeelden, gaven snel groen licht. René glimlacht: "Vlak voor de laatste injectie vroeg de dokter of hij nog iets wilde zeggen. Hij zei: 'Ja... schiet maar op!' Dat waren zijn laatste woorden." Het was volgens René typisch Robert. "Nu kunnen we erom lachen."

Na het overlijden liet René het eerste deel van zijn tattoo zetten: twee sterren met de voorletters van zijn ouders, Teun en Ayce, en een maan met de R van Robert. "Hij was geboren in de Halvemaanstraat en overleed op een dag waarop een halve maan de hele dag zichtbaar was."

Toen René 58 werd, raakten die cijfers hem: "Opeens was ik, als jongste, de oudste van het gezin." Hij liet de 58 bijzetten. "Het voelde als een bucketlist. Tsjing... ik heb het gehaald." Al blijft het wel een gek idee dat hij de laatst overgeblevene is: "Ik voelde me soms Remie alleen op de wereld. Soms nog steeds, al heb ik een goede band met mijn kinderen en die van Robert."

De tattoo staat in het teken van zijn gezin, maar zijn moeder had er niets van moeten hebben. "Maar het is ons verhaal."

Hier lees je alle verhalen van de rubriek Mijn tattoo en zijn verhaal.