Yvonne verloor al jong haar ouders: 'Zal hun levenslessen nooit vergeten'
Yvonne Damen uit Westerhoven heeft een bijzondere jeugd gehad. Met ouders die gingen scheiden toen zij en haar broer nog kleine hummeltjes waren. Ze bouwden een nieuw leven op, maar overleden beiden op vroege leeftijd. Haar moeder Truus was pas 49, haar vader Peer 66. Het heeft haar gevormd, maar hun levenslessen helpen haar nog iedere dag.
Ze trouwden jong, vertelt Yvonne. “Mijn moeder was pas negentien, mijn vader iets ouder. Ik heb fijne herinneringen aan de tijd dat ze nog bij elkaar waren. We woonden in Bergeijk in een ‘huisje weltevreden’, het was harmonieus en gezellig. We gingen op vakantie, er kwamen vrienden over de vloer, we aten ’s avonds altijd samen en als ik uit school kwam, was er altijd iemand thuis."
Maar de liefde hield geen stand. Peer en Truus gingen uit elkaar toen Yvonne zes was. “Er staat me niets bij van ruzies tussen mijn ouders, maar misschien verschilden ze teveel van elkaar. Mijn vader was rustig, introvert, perfectionistisch en handig. Hij werkte als timmerman en later als motormonteur. Hij was een gevoelige en pure man: "doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg". En natuurlijk was hij altijd bezig met zijn motoren, zijn grote passie.”
Truus was meer van het ‘joie de vivre'. “Mijn moeder, een hele mooie vrouw trouwens, was eigenlijk het tegenovergestelde. Heel vlot en een beetje ijdel. Ze ging niet snel de deur uit in haar 'kloffie'. Ze was ondernemend, veelzijdig, ruimdenkend en ambitieus. Ze kon heel hard werken, maar ook heel hard genieten. Ze wilde vooruit en ik vermoed dat dat niet lukte binnen hun relatie.”
Yvonne verhuisde met haar moeder naar Valkenswaard, waar later ook haar broer zou komen wonen. Er kwam zowel in het leven van haar vader als moeder een nieuwe liefde. “Mijn vader ontmoette Fien die in hetzelfde jaar als mijn vader overleed. Mijn moeder vond de liefde bij Hassan, een man met Turkse roots. Die relatie zorgde voor een hele nieuwe periode in ons leven en mijn halfbroertje Karim werd geboren."
"Ik voelde me thuis op het motorcircuit en in een Turks restaurant."
Hassan en Truus werkten hard, openden samen een restaurant in Valkenswaard en waren succesvol. “We hadden het goed, fijn en gezellig met elkaar. We vormden echt een gezin. Ik vond het leuk om de Turkse cultuur te leren kennen en hele nieuwe, andere dingen te eten. Wel mooi: door mijn vader leerde ik me thuis voelen op het motorcircuit en door mijn moeder in een Turks restaurant.”
Helaas liep de relatie van Truus en Hassan op de klippen en Yvonne weet dat haar moeder daar kapot van was. “Maar ze ging door en krabbelde weer op, zoals ze altijd deed. Niet lang daarna werd ze in 2005 ziek, heel ziek. Ze bleek lymfeklierkanter stadium 4 te hebben. Ze was kansloos en overleed binnen drie weken.”
Vader Peer (Piet in de motorwereld) stierf in 2016 het harnas. “Hij reed een wedstrijd op zij favoriete circuit. Ik ben daar veel geweest maar was er niet toen het gebeurde in verband met een vakantie. In een flauwe bocht ging het mis."
"Hij vloog uit de bocht en werd gelanceerd."
De motorrijders achter hem vertelden later dat het leek alsof hij in elkaar zakte en achterom keek. Yvonne: "Hij had een hartstilstand, vloog uit de bocht en werd gelanceerd. Ze hebben nog geprobeerd hem te reanimeren, maar er waren teveel verwondingen. Ik heb nog steeds de motor waarmee hij is verongelukt.”
Zijn afscheid was indrukwekkend, vertelt Yvonne niet zonder trots. “We hadden een oproep geplaatst in een lokale krant en hoopten op een paar motorrijders. Het waren er zeker honderd! Prachtig was het. Ook om te zien dat hij zo bekend en geliefd was.”
Al pratende komt Yvonne tot het besef dat ze zowel van moeder Truus als vader Peer mooie en belangrijke levenslessen heeft meegekregen. En dat ze met beiden, op een heel eigen manier, een fijne relatie had. “Mijn moeder was wel eens kort door de bocht, no-nonsens, maar ik kon altijd bij haar terecht voor advies. Ik heb van haar geleerd dat je moet doorzetten, niet moet oordelen en nooit op moet geven. Ik heb haar altijd bewonderd om haar moed en daadkracht.”
“Met mijn vader kon ik alles bespreken, letterlijk aan de keukentafel. We hadden aan een half woord genoeg. Hij was mijn maatje en ik voelde me gehoord bij hem. Hij zei altijd: "Neem je tijd en knuffel je kinderen". En hij heeft natuurlijk de liefde voor motoren aan mij doorgegeven. Dus ja, er zijn best veel verdrietige dingen gebeurd. Maar ik realiseer me ook dat ik heel veel geluk heb gehad met mijn ouders. Ze hebben me een brede kijk op het leven gegeven en daar ben ik ze dankbaar voor."
Wil jij een eerbetoon brengen?
Wil jij een eerbetoon brengen aan een dierbare en je herinneringen delen? Heb jij misschien wel een verhaal dat anderen kan raken, troosten of inspireren? Stuur dan een mailtje naar [email protected] en vertel ons over de persoon die jij voor altijd in jouw hart draagt.
Lees hier alle artikelen in de serie Voor altijd in ons hart.