Zomerkamp in Eersel: 'Iedereen is zichzelf, die beperking laten ze thuis' in Eersel

De gele, oranje en paarse petjes vallen meteen op bij het gezellige dorpsplein in Eersel. In kleine groepjes lopen ze rond, zeventig mensen met een verstandelijke beperking, genietend van hun vakantieweek. Bij de melodie van Het kleine café aan de haven haken de armen in elkaar en deint iedereen mee. Pretoogjes, een stralende lach. Zij zien schoonheid in ieder hoekje. 

Zoals ieder jaar is de groep neergestreken bij camping W'tjewel, in het buitengebied van Eersel. De jongste is 22, de oudste 76. Zes dagen lang is de kampeerboerderij hun domein. Hier slapen ze met z'n allen in stapelbedden, poetsen hun tanden zij aan zij aan de grote wasbakken en ontbijten in de eetzaal, waar het plafond volhangt met rozerode slingers. 

Al sinds 1968 organiseert KansPlus Asten-Someren-Deurne een eigen zomerkamp. "Het is het leukste kamp wat je kunt hebben, een feest waar iedereen naar uitkijkt. Sommigen gaan nooit met vakantie, voor hen is dit het absolute hoogtepunt", vertelt Ivar Hoeben, die al 35 jaar als vrijwillig begeleider meegaat.

Zijn collega Rob Hanssen vult aan: "Alle mensen hebben een beperking, maar die beperking is niet hier, die laten ze thuis. Iedereen is volledig zichzelf en ontzettend gelijkwaardig. Hier ontstaan vriendschappen voor het leven en ja, zelfs prille liefdes."

Vroeger werd het zomerkamp traditioneel geopend met een viering door de pastoor. Maar sinds de geestelijke is gestopt en een nieuwe generatie vakantiegangers is verschenen, hebben de begeleiders er een eigentijdse draai aan gegeven. "We trappen af met een openingsshow, inclusief kampdans. Dan staat iedereen te swingen, tenminste, het ligt eraan hoe enthousiast wij zijn", grijnst Ivar. 

De vossenjacht, gekke bekken trekken in een photobooth, een dagje naar het zwembad, midgetgolf en de silent disco, iedere dag staat bol van de activiteiten. Ook de begeleiders zelf treden op. "De één is uitgedost als Indiaan in de schiettent, de tweede is als hond onderdeel van een draaimolen, en weer een ander speelt een blik en kan worden bekogeld", somt Rob op.

Vakantiegangers Stan en Jamie happen voorzichtig in hun hete kroket. Het is lunchtijd en de snacks gaan er goed in. "Dit is mijn vijfde keer hier", vertelt de 36-jarige Jamie. "We hebben heel veel lol, het enige wat ik mis is het knuffelen met koeien op de zorgboerderij waar ik werk."

"Eigenlijk heb ik er in één keer zeventig vrienden bij", zegt Stan van 21. Hij slaapt samen met zijn beste vriend in een stapelbed. "Ik lig bovenin. Dat is heel gezellig, maar kletsen doen we niet, we gaan gewoon slapen. Dan ben ik moe, want we hebben zóveel dingen gedaan."

's Middags gaat het richting het bos, waar spelletjes worden gespeeld. Rolstoel of niet, iedereen gaat mee. Door aan het rad te draaien, kunnen muntjes worden verdiend. Het team met de meeste muntjes wint.

Even verderop staan twee zwarte, geheimzinnige dozen. De opdracht is simpel: steek je hand erin en probeer te voelen wat erin zit. Sommigen schrikken omdat ze iets slijmerigs voelen. Marieke heeft meer lef. Ze woelt met haar hand door de doos, nog een keer en nog wat dieper. En dan heeft ze beet. Een glibberige nepslang verschijnt boven de rand. Marieke grijnst, de rest juicht. Missie geslaagd. 

Nu het einde van de week nadert, is de stem van Ivar grotendeels verdwenen. “Als het klaar is, zijn we helemaal kapot met z’n allen”, zegt hij schor. "Ik ben blij als ik vijf uur per nacht heb geslapen", lacht Rob. Volgens vrijwilliger Pleun Collee is het vooral een kwestie van doorgaan. "Zolang je actief bezig blijft, gaat het wel. Maar een paar jaar geleden organiseerden we een filmavond, en toen zaten we met z'n allen te knikkebollen." 

Morgen wacht het lastigste moment van de hele week: afscheid nemen. Dan blijkt hoe hecht de groep in korte tijd aan elkaar is geraakt. “De helft van de zaal zit dan te huilen”, zegt Rob. “En bij ons rollen er dan ook traantjes, hoor.”