Herculesramp eist 30 jaar later het 35e slachtoffer: Nicole Adams
“Ik ben niet zielig, ik heb gewoon pech gehad. Heel veel pech.” Het zijn de woorden van Nicole Adams (53), een van de zeven overlevenden van de Herculesramp op Vliegbasis Eindhoven, een paar weken geleden in een gesprek met Omroep Brabant. Vrijdag 4 september stapt Nicole in het bijzijn van vrienden en familie uit het leven, zo maakt ze nu zelf bekend in een bericht op social media. Na 30 jaar eist de Herculesramp het 35ste slachtoffer.
“Na een lange weg heb ik besloten dat mijn strijd genoeg is geweest”, schrijft Nicole zondag in een afscheidsbericht op Facebook. “Het voelt verdrietig om afscheid te gaan nemen, maar voor mij voelt het ook als rust. Dankjewel voor jullie liefde, vriendschap en voor alles wat we samen hebben gedeeld. Ik ga loslaten, maar alle mooie herinneringen blijven. Liefs, Nicole.” Vrienden reageren massaal en noemen haar besluit moedig en dapper.
De Herculesramp zou het leven van Nicole voorgoed tekenen. 15 juli 1996 is een met zwart omrande datum. “Er is een leven voor de ramp en een leven na de ramp”, zei ze er zelf over. “Voor de ramp was het onbezonnen. Daarna waren het zorgen van hoe het verder gaat.”
"Mijn ouders hebben een dag gedacht dat ik er niet meer was. Dat was een hel."
Voor de ramp lachte het leven de destijds 23-jarige saxofoniste toe. "Ik was straalverliefd, had net het vierde jaar van het conservatorium met een 9,5 afgerond en ging met het fanfarekorps naar Italië.”
De reis werd een daverend succes, maar bij terugkomst in Eindhoven ging het vreselijk mis. Het Belgische C-130 Hercules transporttoestel dat het Fanfarekorps Koninklijke Landmacht terugvloog, stortte bij aankomst op vliegbasis Eindhoven neer.
Alles wat mis kon gaan, ging vervolgens ook mis. 34 van 41 inzittenden, onder wie de vier bemanningsleden en 30 muzikanten overleefden de ramp niet. Pas dit jaar kwamen er excuses van de gemeente Eindhoven en de Koninklijke Luchtmacht voor de fouten die destijds zijn gemaakt.
De ouders van Nicole kregen in eerste instantie te horen dat hun dochter was overleden. “Ik was verwisseld met iemand anders. Ze hebben een dag gedacht dat ik er niet meer was. Dat was een hel.”
Nicole overleefde, maar haar vriend Maurice Verheiden, haar ex-vriend Falco Vegelin en goede vrienden Eveline van der Burgt en Jurgen Machielse hadden minder geluk. Zij overleefden de ramp niet.
"Opgeven is geen optie, werd mijn lijfspreuk."
Daar kwam Nicole pas maanden later achter. Na het ongeluk lag ze vier weken in coma. Haar longen waren zwaar beschadigd. En tot overmaat van ramp kreeg ze in het ziekenhuis een hartstilstand, waardoor ze hersenbeschadiging opliep. “Ik kon niets meer. Niet praten. Niet bewegen. Het was een nachtmerrie.”
Drie jaar verbleef ze in het militair revalidatiecentrum in Doorn. Helemaal herstellen zou ze nooit, hoe hard ze er ook voor vocht. Praten, lopen, haar fijne motoriek en haar geheugen bleven moeilijk. Maar Nicole gaf niet op. Dat zat niet in haar karakter. "Mijn lijfspreuk werd: opgeven is geen optie."
Ze bleef kleihard werken om haar bruut verstoorde droom alsnog te verwezenlijken: weer professioneel saxofoniste worden. Die droom is ze lange tijd blijven najagen, maar terugkeren op het hoogste niveau lukte tot haar verdriet niet meer. Hoe moeilijk haar strijd was, zagen maar weinig mensen. Naar buiten was Nicole de hartelijkheid zelve, ze zag er altijd op en top uit en hield van gezelligheid.
Twaalf jaar geleden lachte het geluk haar toe toen grote liefde Marco Sanen, een bekendheid in Bergen op Zoom, in haar leven kwam. Ze trouwden, kochten een huis in het centrum van de stad en niks leek hun geluk in de weg te staan, helemaal toen hondje Jazz verscheen.
Maar op 30 mei van dit jaar sloeg het noodlot opnieuw toe. Grote liefde Marco overleed aan de gevolgen van darmkanker. Ver voor Marco ziek werd, had Nicole hem al verteld dat haar leven klaar was. Dertig jaar van vechten en volhouden hadden hun tol geëist; Nicole kon niet meer. Maar ze vond zichzelf niet zielig. “Ik ben niet zielig, ik heb gewoon pech gehad. Heel veel pech.”
Marco die elke ochtend zag met hoeveel moeite zijn Nicole uit bed kwam, steunde zijn vrouw in haar euthanasiewens. Ook haar begeleidende artsen en psychologen gaven na een lang traject toestemming. Op vrijdag 4 september zal het lievelingslied van Nicole en Marco Our love is easy van Melody Gardot haar begeleiden op haar laatste reis.
Nicole en Marco doneren een deel van hun nalatenschap aan de Stichting Danc, die wensen en dromen van kinderen vervult.
Over de Herculesramp maakten we eerder de volgende video:
