Anne, Frank en Henri reizen duizenden kilometers voor het bloemencorso in Zundert

Je kunt de Zundertenaar wel uit Zundert halen, maar je haalt Zundert niet uit de Zundertenaar. Dat bewijzen Frank de Meijer (62), Henri Vlassak (46) en Anne Binnemans (26). Zij emigreerden naar Brazilië, Servië en Amerika, maar komen elk jaar terug voor het bloemencorso. 

Frank de Meijer (62), Brazilië
Toen Frank na zijn verhuizing naar São Paolo in 1998 het bloemencorso een jaar moest missen, besloot hij: dit nooit meer. En daar houdt hij zich trouw aan. Het liefst landt hij een paar weken voor het corsoweekend op Nederlandse bodem, zodat er nog genoeg tijd is om in de bouwtent en op het bloemenveld te helpen. "Door werk kon dat niet altijd, maar ik probeer minimaal één week hier te zijn. Ik wil sowieso het laatste weekend voor het corso meemaken, want dan moet er nog veel gebeuren."

Het contrast tussen de corsotent en het grote kantoor waar Frank werkt in São Paolo is groot. In eerste instantie zou hij twee à drie jaar voor werk in Brazilië gaan wonen, maar het leven daar beviel zo goed dat hij met zijn gezin bleef. Toch kan hij het corso, waar hij vanaf zijn twaalfde al actief aan meewerkt, niet missen. Hij is zelfs tien jaar omroeper geweest bij de optocht, terwijl hij toen al in Brazilië woonde. 

Terugkomen bij zijn buurtschap Wernhout voelt na 28 jaar nog steeds als thuiskomen. "Je hoort er meteen weer bij, niemand wordt uitgesloten. Je bent altijd welkom en kunt altijd wat doen. Mijn familie en vrienden zitten daar ook allemaal. Ik spreek met hen af om samen naar de tent te gaan, maar kan ook zomaar binnenstappen. Er is altijd wel een fanatieke bouwer die je kent. Ik hoop dit nog zeker twintig jaar vol te houden."

Henri Vlassak (46), Servië
Henri ging in 2013 met zijn vrienden naar een festival in Servië en ontmoette daar bij een optreden van The Prodigy zijn Servische vrouw Bojana. "Dan moet je uitzoeken waar je samen gaat wonen. We kozen voor Belgrado, onder één voorwaarde: met het corso wil ik altijd in Zundert zijn."

Het corsogevoel kreeg Henri met de paplepel ingegoten. "Mijn vader was niet uit de tent te slaan." De leden van buurtschap Molenstraat voelen voor Henri dan ook als familie, met wie hij lief en leed deelt. "Je werkt met z'n allen aan hetzelfde doel, meestal in koppeltjes. De ene dag met die, de volgende dag met een ander. Ondertussen praat je over wat er in je leven gebeurt. Daar komen soms verrassend diepgaande gesprekken uit. We kijken elkaar wel eens aan van: heb ik dit echt verteld?"

Werken in de tent is daardoor een uitlaatklep voor Henri. Zeker omdat hij in Servië met niemand gedeelde herinneringen heeft. "Je laat een stukje geschiedenis achter als je verhuist. Ik vind het jammer dat ik in Belgrado niet over vroeger kan praten. In de tent weet ik precies op wie ik kan bouwen. Die gedeelde geschiedenis lijkt elk jaar belangrijker te worden."

Henri heeft zijn gezin aangestoken met de corsokoorts. "Mijn dochters Sara (10) en Hana (8) worden al enthousiast als we Nederland binnenrijden. Ondanks dat ze er maar drie à vier weken per jaar zijn, hebben ze een goede klik met de andere kinderen. Sara heeft op school een presentatie gegeven over het corso en Hana gaat dat komend jaar doen. Op corsozondag zijn ze net zo trots op 'hun buurt' als ik vroeger. Daar ben ik dan weer trots op."

Anne Binnemans (26), Amerika
Anne verhuisde afgelopen maart naar Miami voor het werk van haar man Sietze. Dat was een moeilijke beslissing. "Ik ben echt een familiemens en graag in de buurt van vrienden. De deal was: we gaan verhuizen, maar met kerst en het corso ga ik terug. Anders krijg ik te veel heimwee."

Annes hele familie zit bij buurtschap Helpt Elkander. "Mijn moeder deed onder andere de catering. Ik ging als kind vaak mee als ze koffie ging zetten. Ze grapt altijd dat ik toen ik drie weken oud was al voor het eerst in de tent kwam. Ik ben daar opgegroeid en heb er mijn beste vriendinnen leren kennen."

Voor Anne komt het corso met veel familietradities. "Vroeger sliep ik heel de laatste week bij oma, zodat mijn moeder naar de tent kon. Met de optocht staan we met de hele familie samen langs de kant. Oma is anderhalf jaar geleden helaas overleden. We missen haar op corsozondag een beetje extra. Nu verzamelen we bij mijn tante. Wat die dag heel belangrijk is, is dat we 's avonds met z'n allen loempia's eten."

Anne kijkt het meeste uit naar het moment dat de wagen op zondagochtend de tent uit rijdt. "Dat is altijd bijzonder. Je staat met je familie en vrienden te kijken en hebt vaak nog niet of weinig geslapen, dan voel je veel trots en saamhorigheid."

Het Bloemencorso Zundert is zondag 6 september live te zien op Omroep Brabant televisie en op Brabant+.

Hier lees je alle verhalen over het Bloemencorso Zundert.