Monogamie is niks voor Mireille: 'Wil geen jas aandoen die niet meer past'
Als tiener wilde theatermaakster Mireille Lenaerts niets liever dan weg uit Bladel. Toen ze verliefd werd op een meisje, verlangde ze naar een stad waar niemand haar kende. "Ik wilde kunnen ontdekken wie ik was zonder dat iedereen om me heen al een beeld van mij had." Nu is ze weer terug in haar geboortedorp, en voelt ze zich vrij genoeg om haar ware identiteit te laten zien op de planken van het theater.
"Mijn ideeën over liefde, relaties en seksualiteit zijn anders dan bij de meeste mensen", vertelt de 46-jarige Mireille. "Eerst viel ik op vrouwen, later ook op mannen en uiteindelijk werd gender voor mij eigenlijk onbelangrijk. Later ontdekte ik dat monogamie ook niet bij me past."
In Bladel was huisje-boompje-beestje de norm en als puber voelde ze zich daar behoorlijk buiten vallen. Mireille kende niemand die, net als zij, gevoelens had voor een meisje. "En internet bestond toen nog niet. De wereld was daardoor een stuk kleiner dan nu", blikt ze terug.
"Dat alles remde mij enorm. Ik stopte mijn verliefdheid weg en ging verder met mijn leven zoals ik dacht dat het hoorde. Toch bleef de vraag knagen: wat er gebeurt er eigenlijk met mij?" Het was een toneelspel , waarbij ik steeds probeerde de buitenkant en mijn ware gevoelens met elkaar in balans te brengen."
Amsterdam bleek een bevrijding. "Vanaf dag één voelde ik me daar helemaal op mijn plek. De eerste keer dat ik de iT binnenstapte (de extravagante nachtclub die van 1989 tot 2004 bestond, red.) was ik totaal overdonderd. Alles kon en mocht. Ik ontmoette gelijkgestemden die het niet gek vonden dat ik op vrouwen viel."
"Ik wilde niet meer een jas aandoen die niet bij mij past."
Enkele jaren geleden nam ze afscheid van het idee dat liefde vanzelfsprekend monogaam moet zijn. "Ik heb vaak gedacht, wat ben ik toch raar. Het leek alsof ik niet genoeg van iemand hield, of dat ik nog te veel wilde haren had. Maar ik wilde niet langer een jas aandoen die niet bij mij past."
Juist in het dorp waar ze ooit dacht weg te moeten om zichzelf te ontdekken, stond ze donderdagavond met een heel persoonlijk verhaal op het podium van theater BRUIS. In de voorstelling 'Mag ik verlangen wat ik verlang?' gaat ze op zoek naar wie ze is, hoe ze wil leven en wie bepaalt wat ze mag verlangen.
Het publiek reageerde enthousiast. Na afloop kreeg ze als lokale held een joelend applaus. "Wat een lef, één en al authenticiteit", zei een bezoeker na afloop. "Het was sexy, rauw en kwetsbaar tegelijk", vond een ander.
Dat Mireille zelf op het podium zou staan, was een paar jaar geleden nog ondenkbaar. "Ik durfde het podium niet op en zocht een theatermaker die mijn kijk op de dingen kon spelen. Maar diep vanbinnen wist ik al dat ik die niet zou vinden. Het was míjn verhaal. Alleen was ik zelf nog niet klaar om die stap te zetten."
De voorstelling 'Mag ik verlangen naar wat ik verlang?' van Mireille Lenaers is nog in verschillende plaatsen te zien. Hier vind je alle info over de speeldata.
