Eerst mam, vijf dagen later pap: Corina mist haar ouders nog altijd in Helmond

Als Corina Houtman (45) uit Helmond een fietsbel hoort, denkt ze soms heel even: daar is ons pap. En als Elvis Presley uit de speakers klinkt, is haar moeder Marian weer dichtbij. Haar ouders waren haar veilige thuis, tot ze in maart 2021 binnen vijf dagen allebei overleden. "Het was één grote waas."

Eerst overleed haar moeder Marian op 22 maart. Vijf dagen later, op 27 maart, stierf ook haar vader Jan. Ze lagen samen op één kamer in het ziekenhuis, allebei besmet met corona. Maar Marian had ook de longziekte COPD in stadium 4 en Jan had long- en blaaskanker. "Ik denk dat corona de druppel was die de emmer deed overlopen."

In vijf dagen tijd verdwenen de twee mensen die Corina haar hele leven hadden beschermd. Ze is enig kind. Een broer of zus met wie ze herinneringen kan ophalen, is er niet. Misschien dringt daardoor pas nu echt door wat er destijds allemaal is gebeurd, zegt ze.

Jan werkte veertig jaar in ploegendienst, kluste en sleutelde graag aan auto's. Ook speelde hij vaak buiten met Corina, bijvoorbeeld een potje kantjebutsen. Haar expres laten winnen deed hij niet. "Bij het leven horen tegenslagen", leerde hij haar.

Met Marian botste Corina regelmatig tijdens haar rebelse puberteit. Als 16-jarige beloofde ze om twee uur thuis te zijn en kwam ze rustig pas om acht uur 's ochtends terug. Haar moeder grapte later dat ze bij iedere grijze haar nog precies wist welke streek van haar dochter daarbij hoorde. "Maar toen ik ouder werd, werd mijn moeder eigenlijk mijn allerbeste vriendin", zegt Corina.

Jan was een fanatiek visser. Als hij op zaterdag vrij was, moest het gezin mee. De koelbox werd gevuld en soms stonden ze al om vijf of zes uur op. Anders waren volgens Jan de beste plekjes langs de Maas bezet. "Maar volgens mij is de Maas kilometers lang", zegt Corina lachend.

Jan zat aan de waterkant naar zijn dobber te kijken. Marian en Corina deden verderop spelletjes, speelden badminton en aten de koelbox met lekkere dingen leeg. Corina vond vissen verschrikkelijk. "Je zit daar maar naar een dobber te staren." Rond haar dertiende weigerde ze nog mee te gaan. Nu zou ze er veel voor overhebben om nog één keer met z'n drieën aan het water te zitten.

Van haar moeder kreeg Corina haar liefde voor Elvis Presley mee. Volgens haar dochter kende Marian vrijwel ieder nummer en zong ze uit volle borst mee. Als puber moest Corina er niets van hebben, later werd ze zelf liefhebber. Het favoriete nummer van haar moeder was Can't Help Falling in Love.

In het ziekenhuis regelde Corina dat haar ouders samen op één kamer mochten liggen. Marian werd uiteindelijk in slaap gebracht. Een van haar laatste zorgen ging over haar dochter. "Er wordt toch goed voor jou gezorgd, meisje?" Toen ze wist dat Corina's man er voor haar zou zijn, zei ze: "Ik kan wel gaan nu."

Jan was erbij toen zijn vrouw stierf. Vijf dagen later volgde hij. Zijn laatste nacht was volgens Corina zwaar. "Hij wilde uit zijn bed komen. Hij was aan het gillen en slaan. Hij heeft om mijn moeder geroepen en om mij geroepen." Uiteindelijk werd zijn medicatie verhoogd. Twee uur later overleed hij.

Ruim vijf jaar later zit het gemis in kleine dingen. Corina denkt nog steeds weleens: "Oh, even ons mam bellen." Bij een klusje wil ze haar vader om raad vragen.

En ze kijkt nog altijd naar zijn oude visplek langs het kanaal. Als Jan daar vroeger zat en zij naar haar werk reed, toeterde ze even. Hij zwaaide terug. Na zijn dood legde ze er bloemen neer.

Vroeger wilde ze vooral weg bij die dobber. Nu zou ze niets liever willen dan nog één keer met haar vader vissen. En nog één keer haar moeder Elvis horen zingen.