Al ruim 50 jaar houdt deze Brabantse familie vliegtuigen in de lucht in Bosschenhoofd

De propeller staat stil, de motorkap open. In de hangaar van Willem-Jan Mastenbroek op Breda International Airport wordt een vliegtuig aan een grondige inspectie onderworpen. Een vliegtuigmonteur speurt tussen leidingen en aansluitingen, tot zijn blik ergens blijft hangen. Heeft hij iets ontdekt? "Één minuscule afwijking is genoeg om een vliegtuig aan de grond te houden", zegt Mastenbroek.

"Een auto zet je aan de kant van de weg als er iets mis is. Met een vliegtuig gaat dat niet. Daarom is er geen ruimte voor fouten", zegt Willem-Jan die eigenaar is vliegtuigonderhoudsbedrijf Mastenbroek Aeroskill.

De geur van smeermiddelen en olie hangt in de hangaar waar een team van vliegtuigmonteurs druk aan het werk zijn. Mastenbroek spreekt liever niet over monteurs, want dat zou ze volgens hem echt tekort doen. "Het zijn stuk voor stuk gespecialiseerde vliegtuigtechnici, professionals die beschikken over veel kennis, ervaring en specifiek kwalificaties."

Met een schuin oog kijkt Mastenbroek in de vliegtuigwerkplaats mee over de schouder van een van hen. Deze week staat het onderhoud aan het vliegtuig van de parachutistenclub op de werklijst. In de vliegwereld bekend als de Cessna 208B Super Cargomaster.

Al meer dan een halve eeuw onderhoudt Willem-Jan met zijn familiebedrijf jaarlijks zo'n veertig vliegtuigen. Van sportvliegtuigen van hobbyvliegers tot zakenvliegtuigen uit heel Europa. "Er wordt weleens gelachen om de naam Breda International Airport", zegt Mastenbroek. "Maar we zijn echt een Europese speler."

Sommige vliegtuigen staan maar een ochtend in de hangaar, andere blijven weken of zelfs een maand. "Zie het als een grote beurt of APK voor de auto", legt Willem-Jan uit. "Die moeten ook om de zoveel tijd nieuwe banden, remblokken of olie- en luchtfilters." Bij vliegtuigen spelen alleen niet de kilometers, maar het aantal vlieguren een grote rol." Daarnaast zijn bijvoorbeeld ook het aantal landingen en motorstarts erg belangrijk.

Willem-Jan en zijn team specialisten kennen de vliegtuigen van binnen en buiten. Het toestel van Eerste Nederlandse Parachutisten Club (Skydive ENPC) wordt grondig geïnspecteerd. De technici controleren de besturing, zoeken naar haarscheurtjes en corrosie, checken de brandstoftanks en ijken de brandstofmeters. "Gelukkig vinden we 99 procent van de tijd niets ernstigs, maar juist voor die ene procent doen we dit."

Mastenbroek: “Mijn ouders hebben het werk er bij mij met de paplepel ingegoten.” Die ouders begonnen ruim vijftig jaar geleden met het bedrijf op Seppe, nadat het eerder over akkers vloog om bestrijdingsmiddelen over gewassen te spuiten. "Toen de regels strenger werden, zijn ze daarmee gestopt", vertelt Willem-Jan.

Inmiddels heeft Willem-Jan een team aan specialisten rondlopen. Zelf houdt hij zich met een andere tijdrovende klus bezig: het organiseren van het vliegtuigonderhoud. Dat gaat gepaard met stapels papierwerk.

Alles wat wordt vervangen, moet gecertificeerd zijn. Van een stuurkabel tot een klein onderdeel dat nauwelijks opvalt. Elke handeling wordt vastgelegd en bij cruciale werkzaamheden kijkt altijd een tweede technicus mee. "Je wilt niet dat iemand een fout maakt. Daarom controleren we elkaar voortdurend."

In de hangaar is het momenteel een mannenbolwerk. Mastenbroek zou graag zien dat daar verandering in komt. "Vrouwen zijn meer dan welkom, maar net als in veel andere technische beroepen moeilijk te vinden."

De motorkap van het vliegtuig valt weer in het slot, onderdelen van de vleugel zijn teruggeplaatst. De klus zit erop. Het toestel van de parachutistenclub verkeert in uitstekende staat. 

Als dan ook alle handtekeningen zijn gezet en iedere controle is afgevinkt, mag het vliegtuig weer vertrekken. Mastenbroek: "Ruim op tijd voor het weekend, zodat ze hun sprongen kunnen maken."

Het volgende vliegtuig staat al weer klaar om de hangaar binnen te rollen. Dit keer voor een APK’tje. "Maar eerst even een welverdiende pauze."