Danny vluchtte uit huis: 'Ze zeiden dat ik minder waard was dan de hond' in Veghel

Even is hij weer terug in de Zaanstraat in Veghel, bij het huis waar hij woonde met zijn vader Piet, stiefmoeder Toos en zijn stiefbroer. Meerdere keren liep hij er weg, talloze keren werd hij er mishandeld en vernederd. Danny Markus schreef er een boek over met de titel Blauw Oog. Het werkte therapeutisch voor hem, maar het heeft ook een ander doel. Hij wil jongeren in vergelijkbare omstandigheden laten zien dat ze niet alleen zijn.

"Ik ben hier nog weleens langs gereden, maar nu sta ik er echt bij stil", zegt Danny. "Nu komt het weer boven. Uit dat raam ben ik weleens naar beneden gesprongen en gevlucht." Hij wijst naar de dakkapel aan de voorkant van het witte huis.

Danny is nu bijna 40. Zijn moeder sterft als hij vier jaar oud is. Zijn vader krijgt al snel een nieuwe vriendin en ze verhuizen naar een witte twee-onder-een-kapwoning uit de jaren 80. "Een heel gewoon huis, maar er is veel gebeurd." Danny wordt er geslagen en opgesloten. "Dan moest ik naar mijn kamer en haalden ze de klink uit de deur. Als ik dan naar de wc moest, deed ik mijn behoefte maar in de hoek van de kamer. En daar kreeg ik dan weer klappen voor."

Danny beschrijft dat hij vaak fysiek werd mishandeld, maar de mentale vernedering was misschien nog wel erger. "Ik herinner me een keer dat ik op mijn kamer werd opgesloten toen Sinterklaas kwam. Ik hoorde hoe de Pieten de pepernoten op het dak gooiden, maar ik zat boven vast. Toen ik de volgende ochtend werd vrijgelaten, had ik geen cadeautje gekregen en mijn stiefbroer wel."

Het niet gezien worden veroorzaakt bij Danny de grootste pijn. "Ze zeiden tegen me dat ik minder waard was dan de hond. Als ik werd mishandeld, was dat minder erg voor mij, want het was in zekere zin een vorm van aandacht, hoe pijnlijk ook. De woorden die ze tegen me zeiden, zijn me veel meer bijgebleven."

Danny loopt regelmatig weg, mag soms een nachtje bij een vriendje blijven of bij een vrouw uit de buurt. Maar uiteindelijk wordt hij telkens door de politie of jeugdzorg toch weer naar huis gebracht. Danny koestert geen wrok richting de hulpverleners. "Ze deden hun best om me te helpen. Ik denk dat ik ook niet goed genoeg kon duidelijk maken wat ik thuis meemaakte."

Uiteindelijk loopt Danny op zijn tiende definitief weg. Hij vlucht uit de auto terwijl zijn ouders in een meubelzaak zijn en rent naar een oom en tante die aan de andere kant van Veghel wonen. Daar vertelt hij zijn hele verhaal. Zijn tante neemt het op een cassettebandje op en belt de politie. Uiteindelijk komt er een rechtszaak waarin het cassettebandje wordt afgespeeld. De rechter besluit dat Danny bij zijn oom en tante mag blijven wonen. Zij krijgen de voogdij. Danny is hun nog altijd heel dankbaar. Eindelijk heeft hij een veilige plek, waar geen deuren op slot zitten. Dankzij hen is de nachtmerrie voorbij.

Meer dan tien jaar later krijgt het verhaal nog een bizarre wending. Vader Piet blijkt niet zijn biologische vader te zijn. Er melden zich twee vrouwen die beweren halfzussen van Danny te zijn. "Tijdens de eerste afspraak lieten ze een foto van hun vader zien en ik zag het meteen. Het was twee druppels water." Een DNA-test bevestigt hun verhaal. Danny blijkt dus mishandeld te zijn door twee mensen die allebei niet zijn ouders waren. "Misschien heeft dat wel een rol gespeeld bij waarom ze mij zo mishandeld hebben." Toch kan hij er met zijn hoofd niet bij. "Hoe kun je zoiets doen tegen een kind? Het is bizar."

Danny leert op zijn 21ste zijn biologische vader kennen. Hij krijgt er goed contact mee, maar een echte vader-zoonrelatie wordt het niet. "Op zijn sterfbed hebben we wel heel goede gesprekken gehad."

Terug naar dat witte huis aan de Zaanstraat in Veghel, waar nu heel andere mensen wonen. Het doet Danny wat om er weer te zijn. De vreselijke tijd die hij er had staat in schril contrast met zijn leven nu. Het gaat goed met Danny. Hij heeft een vrouw, twee kinderen en twee bonuskinderen, en een goede baan. En dat is ook een van de boodschappen van zijn boek Blauw Oog. "Je kunt ondanks een rotjeugd toch succesvol en gelukkig worden."