Winnie verloor haar 'Viking'-dochter Linda, moeder van drie kleine kinderen in Eindhoven

Het verdriet om het verlies van haar mooie dochter Linda Verduin is nog vers, vertelt Winnie van Zalm. Linda overleed op 3 juni 2026 aan de gevolgen van baarmoederhalskanker. Ze was pas 33. De kanker werd ontdekt toen ze zwanger was van haar derde kindje, Luuk. 

Een 'Vikingvrouw': stoer, sterk, een mooi en goed mens en een geweldige moeder voor haar kinderen Claire (12), Ruben (9) en Luuk (2). Met deze woorden omschrijft Winnie haar in 1994 geboren dochter en enige kind Linda.

"Het eerste dat opviel aan Linda was haar lengte, ze was 1.94 meter. Dat had ze niet van een vreemde, mijn ex-man en ik zijn ook vrij lang. In combinatie met haar lange, blonde haren en mooie koppie was ze het prototype van een Vikingvrouw. Ik vond haar prachtig, maar zelf vond ze het, zeker op de lagere school, soms wel lastig dat ze letterlijk met kop en schouders boven iedereen uitstak."

Het maakte van Linda in eerste instantie een wat terughoudend, verlegen meisje. "Kinderen maakten er opmerkingen over en daar werd ze onzeker van, het raakte haar. Zeker omdat ze niet tegen onrecht kon. Ze richtte zich op dingen die haar gelukkig maakte, zoals het verzorgen van dieren. Daar was ze gek op. We deden veel leuke dingen met z’n tweetjes, brood bakken, knutselen, fantasieverhalen vertellen. We deelden onze liefde voor het strand en paarden. We hadden het heel fijn en gezellig samen."

Als Linda ouder wordt, ontgroeit ze haar onzekerheid en bloeit ze op, herinnert Winnie zich met een lach. "Dat was zo heerlijk om te zien. Ze was net een Queen Bee, de meiden vlokten echt om haar heen. Het was altijd een zoete inval bij ons, met slaappartijtjes en alles erop en eraan."

Na de middelbare school gaat Linda naar het Novalis College om daarna aan het ROC in Eindhoven marketing en communicatie te studeren. "Ze was een slimmerik, maar ook een beetje een luierikje. Ze haalde wat ze moest halen. Ze was een knapperd om te zien en werd steeds zelfbewuster, op een fijne manier, niet arrogant of zo."

Linda is eenentwintig als ze de vader van Claire en Ruben ontmoet en na verschillende baantjes een schoonheidssalon begint, haar grote droom.

Dan gebeurt er iets waar niemand rekening mee had gehouden. "Linda bleek ongepland zwanger te zijn van Claire. Ik was wel even in shock, ze was nog zo piepjong en net met haar eigen zaak begonnen, maar ik stond vierkant achter haar besluit om het kindje te houden."

Het jonge gezinnetje gaat via wat omwegen wonen in Best, waar in 2017 zoontje Ruben wordt geboren. Helaas houdt de relatie geen stand.

"Dat was natuurlijk een moeilijke tijd, maar Linda was sterk, moedig en daadkrachtig", vertelt Winnie. "Ze kwam met de kinderen bij mij wonen. Ik heb ontzettend veel bewondering voor de manier waarop ze destijds alle ballen in de lucht wist te houden."

We maken een sprongetje in de tijd als Winnie vertelt over een nieuwe liefde in het leven van Linda. "Ze was 27 toen ze Lars, de vader van Luuk, leerde kennen. Een stoere kaaskop, ook lang en blond, ze vormden een prachtig stel. Ik zal nooit vergeten hoe hij haar op z’n scooter kwam ophalen en zij in een mooi jurkje op hem stond te wachten. Ze waren ontzettend gelukkig samen."

Linda raakte zwanger van Luuk, maar wat de mooiste tijd van hun leven had moeten zijn, werd een regelrechte nachtmerrie. "In de eerste maanden van de zwangerschap kreeg ze klachten en er bleek een tumor van vier centimeter achter de baarmoedermond te zitten. Er volgenden chemokuren en operaties, terwijl Luuk in haar buik zat. De placenta beschermde hem tegen de chemo."

Ze konden hun geluk niet op toen hij in oktober 2024 gezond werd geboren, en Linda na nog een operatie in februari 2025 kreeg te horen dat ze kankervrij was. "Er was weer zicht op een toekomst. Maar ons geluk was van hele korte duur, want twee maanden later ging het helemaal mis", vertelt Winnie geëmotioneerd. "De kanker was terug in de zwaarst denkbare vorm, baarmoederhalskanker HPV 18. We wisten dat het een doodvonnis was."

Winnie gebruikt metaforen om uiting te geven aan het grote verdriet en de leegte die Linda achterlaat. "Haar dood voelt als een kernbom die in mijn hart en ziel is afgegaan. Er is alleen nog maar een soort van radioactieve stilte. Ik moet op zoek naar 'blijmaakstofjes', dat ben ik aan haar verplicht, hoe moeilijk het ook is. Die vind ik in de herinneringen aan alle mooie en fijne momenten, maar vooral bij de kleinkinderen. Zij helpen me om door te gaan."