“Een nachtmerrie, de hel op aarde”, zo omschrijft Anita de niet te bevatten jaarwisseling die zij, maar vooral haar schoonmoeder heeft beleefd in de wijk Tuinzigt in Breda. Haar schoonmoeder (89) is terminaal. “We waken elke dag bij haar. Maar nu moesten we rond zeven uur met haar het huis uit vluchten”, vertelt Anita. De onrust en het geweld was te heftig: “We hebben haar op moeten pakken en door alle vuur en alles wat er gebeurde in veiligheid moeten brengen.”

“Wat voor haar een afsluiting had moeten zijn, is een nachtmerrie geworden”, stelt Anita. “Zo triest. We konden haar veiligheid niet waarborgen.”

Haar schoonmoeder woont op de hoek van de Ahornstraat en de Meidoornstraat. Ze is blind en kan bijna niet meer lopen. Dat zij dit in de laatste fase van haar leven nog heeft moeten meemaken is voor Anita onbegrijpelijk. “Dit heeft niks met oud & nieuw vieren te maken”, zegt ze. “Het was compleet oorlog. Vlammen sloegen uit de pan en de stroom viel uit.”

Aan het begin van de oudjaarsavond, rond zeven uur, werd de onrust voor de deur van haar schoonmoeder echt te heftig. Ze ligt beneden in een speciaal bed, achter het raam met daarvoor een rolluik. “Maar we hebben haar op moeten pakken. Er was vuur, vlammen, mensen met bivakmutsen en bandana’s voor hun gezicht.”

Volgens Anita was het al dagen onrustig in de wijk. Wat haar betreft hadden de autoriteiten veel eerder al moeten ingrijpen. “Het begint altijd klein. Maar nu liep het volledig uit de hand. Een oorlogsgebied is er niks bij.”

Rond half elf brachten Anita en haar man haar schoonmoeder weer terug naar huis. Noodgedwongen, want ze was zo moe. En ze kan alleen thuis slapen waar speciale voorzieningen voor haar zijn. “Ze wilde niet dat wij bleven slapen. Dus hebben we haar achtergelaten, alleen met de hond. Maar de vuurpijlen en stenen vlogen nog tegen het rolluik.”