Met een houten kont, weinig slaap en een flinke dosis trots staan ze weer met beide benen op de grond in Rosmalen. De zeven vrienden van wielerclub ‘Doen We Ekkes’ hebben hun 24 uur paalzitten volbracht voor het goede doel. Het laatste uur mondde uit in een groot feest, met hossende mensen en deelnemers die zichtbaar moesten afzien, maar vooral opgelucht en voldaan zijn.

De vriendengroep klom zaterdagmiddag om drie uur in eetcafé D’n Hoek in Rosmalen op hun ‘troon’: een paal van anderhalve meter met daarop een stoel met rugleuning en zelfs een voetensteun.

Daar bleven ze 24 uur lang zitten om geld op te halen voor Alpe d'HuZes, waarmee zij zich inzetten voor kankeronderzoek. De tussenstand stond om twee uur 's middags op ruim zesduizend euro.

In het café is het druk en gezellig als de klok richting het einde kruipt. Bierglazen worden geheven, muziek knalt door de speakers en op de palen zitten de deelnemers hun laatste minuten uit.

“Het gaat eigenlijk best goed weer”, zegt Linsey, die tot het einde wist wakker te blijven. “Het ging met pieken en dalen, maar nu zitten we weer in een piek, want we zijn bijna klaar.”

Dat het zwaar was, daar is iedereen het over eens. Ook Brian heeft flink moeten afzien. "Je krijgt er een platte kont van en geen slaap helpt ook niet mee.” Toch overheerst trots: spijt heeft niemand. “Nee, zeker niet. Het is voor het goede doel”, zegt Brian. 

De klachten zijn herkenbaar: zere ruggen, stijve benen en een houten achterwerk. “Ik heb bijna overal wel pijn”, zegt Daan. 

Toch blijft de sfeer luchtig. Er wordt gelachen, gegrapt en elkaar erdoorheen gesleept. “Gewoon gezellig met elkaar zijn”, zegt Linsey over hoe ze het volhouden. “Dat helpt echt.”

Niet iedereen kwam ongeschonden uit de strijd: Rob maakte nog een misstap van de trap. “Ik lag daar ineens”, vertelt hij. “Maar ja, gewoon doorgaan. Het is een mooie ervaring.”

Als de laatste minuten wegtikken, groeit het verlangen naar één ding: slapen. “Nog 25 minuten, dan kunnen we naar bed”, zegt Brian. En als het moment daar is, is de opluchting groot.

“Vaste grond onder mijn benen, heerlijk”, zegt Daan zodra hij beneden staat. “Ze moeten wel even wennen.” Brian knikt: “Eerst even eruit lopen, maar dit voelt wel fijn.”

Na afloop vloeien ook de tranen. De actie raakt een gevoelige snaar bij de groep. Gijs staat zichtbaar geëmotioneerd na te praten. "Het was zwaar en ik ben vermoeid." Tijdens het zitten kwamen er voor hem ook veel herinneringen boven van familieleden en kennissen die aan de ziekte hebben geleden. 

Uiteindelijk hielden zeven vrienden de 24 uur vol. Een achtste stoel was bedoeld voor publiek, maar ook daar zat iemand bijna de hele tijd op: 23 uur lang. Hoeveel geld de actie in totaal heeft opgeleverd, wordt later bekend. Maar één ding is zeker: deze bikkels hebben alles gegeven.