Oud-bewoners keren nog één keer terug naar De Witte Villa: 'Iedereen is er' in Tilburg

Het is druk in en rond De Witte Villa aan de Piushaven in Tilburg. Oud-bewoners lopen zondag nog één keer door het studentenhuis waar voor velen hun studententijd begon, eindigde of alles daartussenin. Een reünie, maar vooral ook een afscheid: het iconische pand gaat binnenkort tegen de vlakte. Genoeg reden om voor de laatste keer herinneringen op te halen. “Dit gat heb ik er ooit ingeschoten met mijn luchtbuks”, lacht oud-bewoner Sander.

Het historische pand bij de Piushaven gaat namelijk compleet op de schop. Waar ooit gefeest, gewoond en actie werd gevoerd, komt straks nieuwbouw met onder andere 32 zelfstandige studio’s voor studenten.

De reünie zelf zorgt onverwacht voor een bijna volledige hereniging van oud-huisgenoten. “Iedereen is er nu en de sfeer is echt fantastisch", zegt Thijs. "We hadden één gat, dat was het gat van 1990, maar dat is opgelost. Die groep zag het artikel over de reünie en dacht ineens: hé, daar hebben wij ook gewoond, daar willen we ook komen. 

Memo’s op de kleding
Binnen is het meteen weer alsof de tijd heeft stilgestaan. Oud-bewoners dragen memo’s met de jaren dat ze in het huis woonden.  Het ijs wordt daarbij vaak snel gebroken met simpele herkenning: “Zo dus jij hebt hier ook gewoond?” En dat leidt tot onverwachte ontmoetingen. Zo lopen mensen binnen en schreeuwen: "Hallo, oud-huisgenoten en huisgenoten, die ik eigenlijk nog niet ken."

Zodra mensen elkaar zien, beginnen de herinneringen vanzelf te stromen. “Dat is lang geleden. Altijd die blauwe onderbroeken van jou aan de waslijn", zegt een oud-bewoonster. En ook het huis zelf roept herinneringen op. "Dit gat heb ik er ooit ingeschoten met mijn luchtbuks", lacht Sander. 

Samen leven, toen en nu
Het dagelijks leven in het studentenhuis komt tijdens de reünie volop terug in de herinneringen. Joke en Annette vertellen hoe het vroeger ging: “Hoe we vroeger het deden met het eten? Iedereen at in principe mee en als je af wilde melden, dan schreef je dat op het krijtbord.”

Tegenwoordig gaat dat via WhatsApp, of vroeger via de grote telefoon die in het huis hing. Ook Marina herinnert zich vooral hoe anders de tijd toen was. “Wij hadden een kaart van Tilburg aan de muur. Je had geen telefoon dus zo keek je hoe je moest fietsen.”

Een huis vol verassingen
Tijdens de rondleiding door het oude studentenhuis valt vooral op hoe vertrouwd het voor iedereen nog voelt. Bijna alle oud-bewoners zijn ooit in dezelfde kamer begonnen en daarna door het huis doorgeschoven.

Ook het verschil met vroeger roept reacties op: waar bewoners destijds nog zo’n 100 euro betaalden voor de kamer, ligt dat nu rond de 440 euro per kamer. Dat zorgt voor flinke verbazing bij wie er later woonde.

En dan blijkt het huis zelf ook nog te verrassen. In de woonkamer zit een luik naar de kelder dat jarenlang niemand had opgemerkt. “Zit daar een luik? Dat kan toch niet.”

Afscheid van een geliefde plek
Tussen de verhalen door is er ook besef dat dit waarschijnlijk de laatste keer is dat iedereen hier samen is, maar niet iedereen kon erbij zijn. "Helaas is Maniek er niet bij", zegt Alex. Het koppel heeft samen in De Witte Villa gewoond, maar hij heeft de eer gekregen. "Er moet toch iemand op de kinderen passend", zegt hij lachend. 

Voor de oud-bewoners is het vooral een dag van herinneren, lachen en nog één keer rondlopen in een huis dat voor velen meer was dan alleen een woning. Een plek vol verhalen die nu langzaam plaatsmaakt voor iets nieuws, maar duidelijk niet uit de herinnering verdwijnt.