Dit stel plukt hun wijn gewoon uit de achtertuin: ‘Je wordt er zen van'
Voor goede wijn hoef je niet per se naar het buitenland. Soms is een achtertuin in Eersel al genoeg. Achter het huis van Wim en José Maas ligt een kleinschalige wijngaard verscholen tussen het groen. Met glanzende druiventrossen in de zon, klaar om geoogst te worden. En hun Kempische wijnen kunnen zich moeiteloos meten met flessen uit Frankrijk of Zuid-Afrika.
Al bijna twintig jaar zijn de inmiddels 73-jarige Wim en José hier volop in de weer met druiven, vaten en flessen. Hun missie? Wijn die fris en sprankelend is, of juist krachtig en rijk van smaak.
Vroeger stonden er melkgeiten in de achtertuin. "Daarmee wandelden we iedere dag naar het Kempenmuseum, hier verderop in de straat, waar ze konden grazen. Dagelijks hadden we tien liter melk", blikt José terug.
"Ik ben gewoon het internet opgedoken om alles uit te vogelen."
Tijdens een fietsvakantie in Kent, flink doortrappen met de tent achterop, kwam het echtpaar toevallig terecht bij de oudste wijngaard van Engeland. Ze waren meteen verrukt. "Het zag er fantastisch uit, die glooiende heuvels met wijnstokken. Als het hier kan, kunnen wij dat in Eersel ook, zeiden we tegen elkaar."
Dat gebeurde ook. De geiten kregen een ander onderkomen en in 2005 kochten Wim en José hun eerste stekken van wijnstokken. "Er was destijds weinig bekend over wijnteelt in Nederland. Ik ben gewoon het internet opgedoken om alles uit te vogelen", zegt Wim met een grijns.
"De wijn verkopen we niet, die blijft mooi op ons eigen château."
Nu staan er honderd wijnstokken van verschillende druivenrassen. "Het zijn rassen die gemaakt zijn uit bestaande wijnrassen. Ze zijn geënt en gekweekt tot een ras dat redelijk resistent is tegen meeldauw en schimmels. Daarom kunnen we helemaal biologisch kweken, zonder gebruik van bestrijdingsmiddelen", vertelt José.
Machines komen er bij de oogst niet aan te pas. Alles gaat met de hand, druif voor druif: een karwei waar je aangenaam zen van wordt. Vrijdag helpen vrienden van het stel mee, nadat ze zijn getrakteerd op zelfgebakken appeltaart met een klodder slagroom.
"Wijn wordt normaal gesproken altijd geklaard (helder gemaakt, red.). Maar dat is hier niet nodig omdat wij alles zelf van de tros afplukken. Dan heb je geen restjes van ongedierte, spinnetjes en steeltjes", zegt Wim. Tijdens het plukken maken ze meteen een voorselectie: de mooie druiven gaan in de grote bak, de aangetaste belanden op de composthoop.
Daarna gaan de druiven tussen twee grote walsen door, zodat de pulp en het sap vrijkomen. Het sap gaat in grote glazen flessen, waar het gaat gisten. De gist zet de suikers om in alcohol. Na een week of zes wordt alles rustiger en helder in de fles en ontstaat er wijn.
"Mensen voelen zich echt bevoorrecht als ze worden uitgenodigd om hier te proosten."
De oogst uit de achtertuin is goed voor zo'n 150 flessen. "De wijn verkopen we niet, die blijft mooi op ons eigen château", lacht José. De kelder is goed gevuld en ieder weekend klinkt er een plop van de kurk.
Vrienden en bekenden nodigen ze regelmatig uit voor een gezellige proefavond. Dan stookt het echtpaar de zelfgemaakte pizzaoven heet en komen de flessen rood en wit op tafel. "Dat zijn mooie momenten. Mensen voelen zich echt bevoorrecht als ze worden uitgenodigd om hier te proosten."
