Veertien broers en zussen samen 1000 jaar: 'Je bent nooit alleen'
Met vijf kinderen op één slaapkamer, oudere zussen die meehelpen met opvoeden en altijd iemand om mee te spelen. Zo groeiden de veertien kinderen van de familie Welten op in Veghel. Woensdag hebben ze iets bijzonders te vieren: samen zijn de broers en zussen precies 1000 jaar oud. "Je bent nooit alleen. Er is altijd iemand."
Het is de verjaardag van Trudy. Ze wordt 73 en daarmee komt de teller precies op duizend. De oudste van het gezin is Hanny (81), de jongsten zijn de tweeling Marga en Henry (62). Alle veertien zijn nog in leven. Reden genoeg voor een feestje bij hun ouderlijk huis in Veghel.
Het leven in zo'n groot gezin betekende vooral veel samen delen. Dat weten heel veel Brabantse families. Van slaapkamers tot de aandacht van vader en moeder.
Met vijf op een kamer
Een eigen slaapkamer was voor de meeste kinderen niet weggelegd. "Wij sliepen in het begin met z'n vieren en de dames met z'n vijven", vertelt Gerard (75). Toch was er volgens hem ruimte genoeg. "We zijn op een boerderij opgegroeid, dus we konden altijd naar buiten." De oudste kinderen gingen al vroeg het huis uit. Hanny vertrok op haar vijftiende om te gaan werken. Zo kwam er weer ruimte voor de jongere kinderen.
De oudere zussen hielpen bovendien mee met de opvoeding. Mariet (79), de tweede van het gezin, verzorgde jarenlang haar jongere broers en zussen. Henry, het laatste kind, heeft daar goede herinneringen aan. "Ik heb een hele superjeugd gehad. Heel ongedwongen. Mijn oudste zusjes stonden altijd voor ons klaar." Hij was misschien ook een beetje verwend. "Ik kreeg weleens de opmerking dat ik de meest verwende was, dus het zal wel zo zijn."
Vluchten door het raam
Natuurlijk werd er ook kattenkwaad uitgehaald. Hans (68) herinnert zich hoe broer Gerard ooit door een slaapkamerraam vluchtte toen vader hem achternazat. "Ik lag te doezelen en de deur gaat open. Ik zie de ramen opengaan. Weg was hij!" Zelf sprong Hans later ook eens uit hetzelfde raam om indruk te maken op zijn vrienden.
Voor de ouders was het ondertussen hard werken. Ze moesten de dubbeltjes omdraaien en kregen op hun boerderij twee keer te maken met mond-en-klauwzeer.
Zorgen voor elkaar
Toch overheersen de mooie herinneringen. Trudy is vooral trots op de hechte band tussen de veertien. "Je bent nooit alleen, je komt thuis, er is altijd iemand. En we zorgen voor elkaar."
Hun ouders zijn inmiddels overleden. Henry denkt dat ze trots zouden zijn als ze hun veertien kinderen nu bij elkaar zagen. "Ze zouden zien dat al hun inspanningen ergens toe geleid hebben."
De broers en zussen proberen ieder jaar nog één keer met z'n allen bij elkaar te komen.
