Bij het volkslied schoten de tranen in de ogen van de Tilburgse shorttracker Friso Emons, die vrijdagavond olympisch goud won op de relay. Ook zijn familieleden konden het niet droog houden na de historische prestatie. “Dit is voor Friso een droom die uitkomt, maar ook voor ons”, zegt vader Peter. 

Het moment dat de relay-ploeg goud pakte, was de ontlading enorm bij het shorttrackteam. Maar ook op de tribunes, zoals bij vader Peter. “Ik heb geleerd om geen verwachtingen te hebben, want die worden in de topsport vaak teleurstellingen. Wij als gezin steunen Friso in voor- en tegenspoed. Het was zijn droom om ooit op de Spelen te staan, maar dat hij dan ook nog met een gouden medaille naar huis komt, is geweldig. Als ik er weer over vertel, springen de tranen in mijn ogen.”

Friso Emons gaf na de race aan dat de gouden medaille er één was van het hele shorttrackteam. Maar ook van ‘Team Emons’. “Ik denk nog weleens terug aan al die jaren dat we stonden te kleumen op ijsbanen”, zegt moeder Annemarie. “Een ambitieus kind zorgt voor opofferingen en een wat ander levensritme, ook voor onze dochter Carlijn. Met z’n allen hebben we dat met alle liefde gedaan. Dat Friso dan uiteindelijk olympisch goud pakt, is ongelofelijk. Wat hebben we geschreeuwd en gehuild.” 

Zus Carlijn had voor de gouden race even oogcontact met Friso. Dat had ze ook afgelopen week bij het individuele toernooi waarbij Friso na de kwartfinale werd gediskwalificeerd. “Dat was zo verdrietig, zo wil je je Spelen niet beginnen. Er had zoveel meer ingezeten.”

Ze vervolgt: “Tijdens de relay heb ik staan springen en juichen en zo gehoopt dat ze bleven staan en de rest achter zich konden houden. Friso en zijn teamgenoten reden zo sterk dat de grootste droom werkelijkheid werd. De gouden plak maakt alles goed, we zijn als familie ontzettend blij en trots. En wat waren we blij dat we na de huldiging en alle verplichtingen hem even konden knuffelen.”

Friso zelf is een dag na de race van zijn leven aan het bijkomen van het spektakelstuk. “Ik kan het nog niet helemaal geloven. Het is best gek om te beseffen dat het voor mij al een overwinning was dat ik naar de Olympische Spelen mocht. Bij de relay wist ik dat de kans het grootst was op een podiumplek. De concurrentie was zo sterk, dat deze overwinning extra speciaal is. Hier droomde ik altijd van, nu is het uitgekomen.”

In het stadion voelde hij voor en tijdens de race een aparte sfeer. “De spanning werd steeds verder opgebouwd. Wij als team wisten dat heel Nederland achter ons stond. De bondscoach benadrukte dat miljoenen mensen naar het koningsnummer keken. Wij zaten in een flow en zijn daarin gebleven. Na de winst was er zoveel geluid in de hal, ik heb nog nooit zo hard geschreeuwd op het ijs. Het gevoel is onbeschrijflijk.”

Na de huldiging met het volkslied in de ijshal en daarna het feest in het TeamNL Huis kon hij eindelijk de medaille bij zijn familieleden omdoen. De medaille die hij ’s nachts meenam in zijn bed. Komende week zal er eentje zijn om nooit meer te vergeten, zoals een bezoek aan de koning. “Eerst maar eens hier de winst nog een avond vieren en genieten van de sluitingsceremonie. In Nederland zal er ook nog een hoop gebeuren.”