Deze moordenaar krijgt nooit rust, zelfs niet in zijn graf in Sprang-capelle

Omvergegooid, bespuugd, besmeurd en in vele stukken geslagen met een sloophamer. De grafsteen van Marie van der Schans op de begraafplaats van Sprang-Capelle is de afgelopen jaren meer dan eens gesloopt en een paar keer volledig hersteld. Johan Hoving, die al twintig jaar werkt op de begraafplaats en enkele keren getuige is van de vernielingen, is het inmiddels helemaal beu: "Laat het graf met rust!" 

Een paar weken geleden is het opnieuw raak, zegt Johan. Hij ziet hoe iemand het graf besmeurt met pudding. "Waarom doe je dat?, vroeg ik hem. 'Het is een boerenhufter', zei hij. Dat zijn geen streken, je hebt geen respect voor mensen."

Het is bepaald niet de eerste keer dat de grafzerk het moet ontgelden. Regelmatig spugen mensen op de laatste rustplaats van Marie. Ook is de steen keer op keer omvergeduwd, reden waarom ze hem nu maar permanent laten liggen, om meer ellende te voorkomen. "En dat lijkt te werken", vertelt Johan die al twintig jaar opschriften van grafstenen inkleurt om de teksten weer leesbaar te maken. 

Een paar jaar geleden was het volgens hem nog veel erger. Een man op de fiets komt de gemeentelijke begraafplaats aan de Tilburgseweg opgestoven. Op zijn bagagedrager bungelt een zware sloophamer. "Waar ligt Marie van der Schans?, riep hij tegen mij. Dat ga ik je niet vertellen, zei ik. Maar die man werd steeds dreigender dus toen ben ik er maar vandoor gegaan. Ik heb uiteindelijk een melding gedaan bij de politie."

Toen Johan de volgende dag terugkwam, vond hij de grafsteen in vele stukjes. "Ik vind dit echt niet kunnen", zegt hij. "Laat hem met rust. Hij heeft zijn straf gekregen én uitgezeten."

Maar wie is dan die Marie van der Schans, wiens graf 30 jaar(!) na zijn dood nog steeds wordt belaagd? "Vraag het aan de inwoners van Sprang-Capelle en tachtig procent zal zeggen: wil je die naam nooit meer noemen?", stelt Johan.

Marie zorgde 65 jaar geleden voor een gitzwarte pagina in de geschiedenis van het kleine dorpje dat tegenwoordig zo'n 14.000 inwoners telt. Hij is helemaal tot over zijn oren verliefd op een prachtig meisje en overstelpt haar met dure cadeaus. Johan: "Ze was zijn koninginneke." Maar geld om al die dure spullen te betalen, heeft de 25-jarige boekhouder niet. Dus hij leent overal waar hij maar kan.

Dat doet hij ook bij twee boerenbroers: Antoon (74) en Hendrik (72) van Zelst. De dag (1 september 1961) dat hij langskomt om boodschappen van de kruidenierszaak van zijn moeder af te geven en meteen ruim 500 gulden terug te betalen die hij van hen leende, mondt uit in een gruwelijke moordpartij.

Marie heeft een ijzeren gewicht van twee kilo bij zich en gebruikt dat als moordwapen. De Nieuwe Tilburgsche Courant beschrijft 'het werk van een woesteling' in al zijn afschuwelijke details. "De oudste van de twee, Toon, is met zo'n geweld gewurgd dat het strottenhoofd totaal vernield was, waarna hij nog enige slagen met een zwaar voorwerp op 't hoofd heeft gekregen. Zijn broer Hendrik werden eerst met een enorme vuistslag alle tanden uit de mond geslagen en vervolgens werd ook hem een klap met een zwaar voorwerp toegediend."

Al snel leiden de sporen naar Marie. Hij betaalt een andere lening af met bebloed geld, iemand heeft hem hard zien wegrijden die avond en een speurhond wijst hem aan als dader, zo pent Koos Nieuwenhuizen in 2021 op in het Bruggeske, een tijdschrift van Heemkundevereniging Sprang-Capelle. 

Marie krijgt acht jaar cel en blijft vanwege psychische problemen zijn leven lang onder toezicht staan. Hij keert terug naar Sprang-Capelle, maar komt nergens aan de bak en leeft als een zwerver. In 1996 overlijdt hij op 60-jarige leeftijd en wordt hij in Sprang-Capelle begraven. Het dorp dat hem tot op de dag van vandaag niet vergeeft voor wat hij in 1961 heeft gedaan.

Hieronder vertelt Nieuwenhuizen over Marie van der Schans: