Kletsnatte Kennedymars (80) van de Langstraat: 'Ik ga gauw mijn bed in'
Vol goede moed begonnen 1750 deelnemers aan de Kennedymars van de Langstraat (voorheen 80 van de Langstraat): een avond, nacht en dag de tijd om 80 kilometer te wandelen door onder andere Waalwijk, Loon op Zand, Vlijmen, Kaatsheuvel en Waspik. Twee uur lang ging het goed, maar sinds half elf 's avonds kwam het met bakken uit de lucht, en dat was nog maar het begin van een barre tocht.
Met een vermoeid gezicht sjokt Lucas uit Kaatsheuvel over de streep. "Het was een van de ergste nachten uit mijn leven", verzucht hij met zijn blik naar de grond. "Want het heeft echt alleen maar geregend."
Het begon goed, zegt hij: "Lekker door het stadion lopen, mooie route. Het was leuk tot het begon te regenen, daarna was het overleven." Helaas voor Lucas begon het zaterdag om halfelf 's avonds al met regenen. Dat ging heel de nacht door, en zondag was het ongeveer twee uurtjes voor de finish pas droog. "Ik ga lekker naar bed", mort hij.
"Mijn voeten zitten echt vol blaren, ik wil er zijn!"
Vorig jaar dreigde het wandelevenement nog van de kalender te verdwijnen. Door een tekort aan vrijwilligers, strengere veiligheidseisen, toenemende verantwoordelijkheden en een groeiende berg administratie werd de organisatie zo complex dat het voor de vrijwilligers bijna niet meer te behappen is.
Dankzij een nieuw bestuur kan de bekende Waalwijkse tocht toch terugkeren. Om juridische redenen moest dat dan wel onder een andere naam, sinds dit jaar heet de tocht 'De Kennedymars van de Langstraat'.
Peter is ietsje beter gestemd als hij over de finish komt, al is ook hij aardig gesloopt. "We zijn er", zegt hij opgelucht, terwijl hij tussendoor naar lucht hapt. "Het is een bijzonder evenement, maar de neerslag viel echt tegen. Ik heb me wel vier keer omgekleed en vooral andere sokken aangetrokken, anders krijg je blaren", zegt de doorgewinterde wandelaar. "De regen neem je dan op de koop toe, gedachten op nul en blik op oneindig."
"Een voordeel: De volgende edities kan het echt alleen maar beter worden."
Even verderop, in het centrum van Waalwijk, waar de deelnemers de laatste kilometers lopen, loopt ook Puk, al gaat dat niet meer zo makkelijk als toen ze gisterenavond begon. Stoppen voor onze verslaggever wil ze niet: "Ik wil blijven lopen, want ik wil er graag zijn", zegt ze. Lachen lukt nog net: "Omdat we er bijna zijn."
Puk doet voor de derde keer mee, maar moet bekennen dat ze het nooit zo zwaar heeft gehad. "De regen was niet best." Door de regen liep het water al snel in haar schoenen. "Ik had binnen de kortste keren natte sokken en echt heel mijn voeten zitten vol blaren", zegt ze met een van pijn vertrokken gezicht.
De laatste twee uurtjes van de mars komt dan eindelijk het zonnetje door: "Eindelijk, nu ben ik echt aan het genieten", zegt een jongeman. En nog een voordeel: "De volgende edities kan het alleen maar beter worden."
